Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Και εσύ τι ;

Υπάρχουν όμως φορές (οπότε και αποφασίζεις να δεις πέρα από παρωπίδες) που το διάβα σου αποπροσανατολίζουν άνθρωποι χαμογελαστοί, άνθρωποι θαρρείς χαρούμενοι, ακόμα και ευτυχισμένοι. Και κάθεσαι να αναζητήσεις την αιτία των χαρωπών συναισθημάτων και ανακαλύπτεις επιλογές, τόσο διαφορετικές από τις δικές σου.

Οι δικές σου επιλογές, όσες σου επιβλήθηκαν (τι οξύμωρο αλήθεια;) αλλά και όσες κατάφερες να κάνεις δικιές σου, γιατί σε οδήγησαν σε άλλη πορεία άραγε; Μήπως επειδή τελικά όσο και να σε κάναν να τις δεις σωστές, όσο και αν τις πίστεψες και τις επιθύμησες, άλλο τόσο σε πρόδωσαν;


Και βλέπεις ανθρώπους που ακολούθησαν τα "θέλω" (;) τους, τα ένστικτά (;) τους και κατάφεραν να λάμπει το πρόσωπό τους , ανεξαρτήτως ηλικίας.

Και αναλογίζεσαι υπάρχει κάτι που θέλησες ΠΟΛΥ και που δεν πάλεψες να το κατακτήσεις;

Αν ναι τότε μήπως είναι ώρα, επιτέλους να το κάνεις;;
Αν πάλι όχι, τότε ειλικρινά βρίσκεσαι σε αδιέξοδο.. είσαι δυστυχής δίχως να ξέρεις τι σε κάνει ευτυχή.
Τραγικό!
Τραγικό επείδή έτσι, αυτεπάγγελτα καταρρίπτεται κάθε ελπίδα.

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009

Παρωπίδες

Και έτσι όπως προχωράς, τόσο καιρό πίσω από τις παρωπίδες σου, άξαφνα ανακαλύπτεις το 180 μοιρών πεδίο. Ίσως να οφείλεται στο ότι μειώθηκε ο εγωισμός σου.
Παρατηρείς πότε εδώ και πότε κει και, ηδονικά ανακαλύπτεις παράλληλες πορείες με τη δικιά σου. Πορείες ανθρώπων με ξεχωριστές ιστορίες μα με κοινές παρούσες πορείες.
Πεσμένα μάτια, σκυφτά πρόσωπα, ρυτίδες έκφρασης στο μέτωπο είναι αυτά στα οποία επιλέγεις να επικεντρωθείς. Δε χωράνε χαμόγελα και ορθάνοιχτα μάτια στις 180 μοίρες σου. Τα πρώτα σε ανακουφίζουν, ίσως επειδή βρίσκεις ομοιότητες, ίσως επειδή στην πτώση σου θες μικρότερη και όχι χαοτική "υψομετρική" διαφορά από εσένα.
Δίχως παρωπίδες τώρα, παρατηρείς πως τα δικά σου 8άρια περιπλέκονται σε αλλονών, είτε το θες είτε όχι. Υπάρχει περίπτωση λοιπόν να γνωρίσεις άλλες διεξόδους και να αποκτήσεις διαφορετικές οπτικές, από αυτές που κουβαλάς στο δισάκι σου από την αρχή.
Εδώ λοιπόν πέφτεις στην παγίδα της οάσεως. Πιθανόν να έβγαλες νωρίς τις παρωπίδες, ή να θαμπώθηκες από το απότομο φως. Φρόντισες όμως να βάλεις τους παραμορφωτικούς φακούς σου. Αυτούς που σε ώρες δύσκολες σε έχουν οδηγήσει σε πρόσκαιρη ευτυχία και μετέπειτα ρεαλιστικη συνειδητοποίηση.
Μέσα από αυτούς λοιπόν, βλέπεις 8άρια πρόθυμα να σε κατανοήσουν, να σε γιατροπορεύσουν, να μοιραστούν το βάρος μαζί σου. Αρχίζεις μετά από πολύ καιρό να ελπίζεις δυνατά, να θεωρείς πως οδεύεις προς το τέλος του ταξιδιού σου, αλλά ξεχνάς(;) να υπολογίσεις καλά τα δεδομένα, να κάνεις σωστούς υπολογισμούς, αφήνεσαι σε αυθαίρετες εικασίες, σε φανταστικά παρόντα, σε ανύπαρκτα μέλλοντα.
Ξύπνα επιτέλους,νόμιζες ότι τόσο εύκολα θα ξέμπλεκες; Το ξέρεις από την αρχή πως η πορεία μικρή ή μεγάλη σε καλεί να περάσεις όλα τα στάδια .. πόνο, κλάμα, μοναξιά, εξευτελισμό, αναξιοπρέπεια, εξιλέωση, εξαγνισμό και στο φινάλε ίαση.
Δεν μπορείς ό,τι και αν κάνεις, όποιος και αν βρεθεί στο δρόμο σου, να φτάσεις στην ίαση πριν την ώρα σου. Δε θα έχει νόημα τελικά.
Αν λοιπόν σε βοηθά, φόρα ξανά τις παρωπίδες και ... κοίτα μπροστά.