~ SEAINA ~

Πόσες φορές;

2010-03-07T11:44:00.007+02:00

Κοιτάς ένα απαγορευτικό σε ένα δρόμο και αντανακλαστικά αλλάζεις πορεία. Εάν δεν λειτουργεί ο αντανακλαστικός αυτός μηχανισμός και ρέπεις προς την «παρανομία», πόσα πρόστιμα πρέπει να επιβληθούν για να συμμορφωθείς … ένα … δύο … τρία;

Πόσες φορές πρέπει να διασυρθείς; Πόσες, ώστε να πάψεις να παρανομείς;

Ακόμα και ο τροχονόμος που σου σηκώνει απαγορευτικά το χέρι, δε φαίνεται να σε αποτρέπει. Και προχωράς, γνωρίζοντας ότι θα τα σπάσεις τα μούτρα σου πάλι, ότι θα περάσεις τη βραδιά σου στη γνωστή φυλακή.

Τι είναι άραγε; Εγωισμός, απωθημένο, πραγματική επιθυμία; Ένα πολύχρονο μαρτύριο; Μια κατάρα που σε ελκύει μαζοχιστικά σε αυτή την πορεία;

Η μεγαλύτερη αναξιοπρέπεια της ζωής σου. Ο λόγος που έχεις πονέσει, κλάψει, ντραπεί, φοβηθεί, ονειρευτεί, γελάσει, αναρίθμητες φορές. Ένας δρόμος γοητευτικά δύσκολος.

Μια πορεία που ξεχνάς κατά καιρούς, που αποφεύγεις, που δεν κοιτάς κατάματα, που θάβεις μέσα σου. Αλλά και μια πορεία που σου θυμίζει την παρουσία της συχνά πυκνά προσπαθώντας ατάραχα να αποδεχτείς ότι υπάρχει.

Είναι εκεί, αποτελεί κομμάτι της ζωής σου.

Πόσες φορές έχεις σταθεί μπροστά στο απαγορευτικό, άλλοτε σιωπηλή, άλλοτε τελείως εκτεθειμένη .. και αυτό πόσες φορές σου έκλεισε το μάτι, πόσες φορές σε άφησε να νομίζεις ότι επέρχεται η άρση του .. ότι υπάρχει το βασικότερο, η επιθυμία της άρσης του .. αλλά ……

Πόσες φορές, πόσες;

Ακόμα και όταν άλλα απαγορευτικά σε άφηναν να διαβείς τους δρόμους τους, πρόσκαιρα ξεχνούσες ΤΟ απαγορευτικό, αλλά στην πορεία του χρόνου, επανεμφανιζόταν, στοιχειώνοντας πάλι το μυαλό.

Και ποια είναι η υπεύθυνη στάση; Υπεύθυνη για σένα να συνεχίσεις να κυνηγάς και να παλεύεις κόντρα στο σήμα και στην τόσο σταθερή κατασκευή του. Υπεύθυνη για το σήμα, να αποδεχτείς επιτέλους την ύπαρξη του.

Πόσες φορές αναζήτησες αυτή τη λύση.. και πόσες φορές απέτυχες παταγωδώς, εμφανώς και αφανώς..

Και τελικά τι πρέπει να κάνεις, να αλλάξεις περιοχή, παύοντας να βλέπεις το συγκεκριμένο απαγορευτικό;

Πόσες φορές με πόνο και τύψεις απομακρύνθηκες από αυτό;; Πόσες;;;

Και γυρνούσες να το αντικρύσεις νομίζοντας ότι τα κατάφερες και ότι έπαψες να επιθυμείς να το αγνοήσεις.

Πόσες;

Πώς παλεύεται κάτι τέτοιο; Ριζωμένο χρόνια; Ποια ανάγκη ικανοποιεί η διατήρησή του; Αυτή που τόσο οξύμωρα, επώδυνα σου έχει φερθεί;

Πόσες φορές; Πόσες;;

Κομμάτι παζλ

2009-11-09T12:58:00.006+02:00

Με τις νότες να τρυπούν τα τύμπανα, με τη μαυροδάφνη να παιχνιδίζει τους κροτάφους, τελικά δεν ξεχνάς. Μάλλον η θύμηση οξύνεται. Είχες αποφασίσει να μη κοιτάξεις πίσω, αλλά ποιον κορόιδευες; Ακόμα και σε νέες πορείες κλεφτο-κοιτούσες πίσω, ξέθαβες για λίγο και έδινες μυστικό παρόν.

Και καθώς οι άλυτοι κόμποι άλλοτε σαν αγχόνη σε πνίγουν και άλλοτε σαν φουλάρι σε προστατεύουν, διαπιστώνεις ότι πίσω από το ορατό σου πεδίο διαδραματίζονται παράλληλες ιστορίες. Ιστορίες που μπορεί να σε αγγίζουν είτε κατ' ελάχιστο είτε καταλυτικά εν αγνοία σου.
Μορφές του παρελθόντος σε επισκέπτονται για να σου θυμίσουν πως βίωσες, πόνεσες, ήλπισες, συμβιβάστηκες, ξεπέρασες, ξανακύλησες, ξανασηκώθηκες, γενικά πως έζησες, παρότι θα πίστευες το αντίθετο. Μορφές που σου αποκαλύπτουν όσα ίσως φανταζόσουν, όσα θέλησες να είναι αλήθεια.
Και μετά?

Έβαλες 2-3 κομμάτια από το παζλ στο μέρος του παρελθόντος σου, αλλά αυτό του μέλλοντος στέκει άλυτο, δίχως καμιά μορφή σχηματοποιημένη ..
Και ενώ ίσως θα ευχόσουν να πάρει μια συγκεκριμένη μορφή, άλλος έχει επιλέξει προ πολλού για το διαφορετικό.

Στην προσπάθειά σου να το λύσεις, πιέζεις τα πράγματα στα άκρα. Προκαλείς και προκαλείσαι και εκεί στην κόψη του ξυραφιού απάνω, όλα ξαφνικά γίνονται τόσο ξεκάθαρα. Τόσο γαλήνια, τόσο ντοπαριστικά..
Αποφασίζεις να συνεχίζεις νέα δύναμη στα πόδια και την ψυχή. Κάνεις λάθη, δημιουργείς ευκαιρίες για λάθη, αφήνεσαι σε αυτά.. Χτίζεις το παζλ της ζωής σου με νέες εμπειρίες, καλοσχηματισμένες μα και αόριστες.

Και όσο τα αναμενόμενα κομμάτια κουμπώνουν στις γνωστές αμυχές, τόσο τα χαώδη κομμάτια σε ταλανίζουν μέχρι να βρεις ποιος είναι ο χώρος τους.
Υπάρχουν κομμάτια που διαπιστώνεις πως τα είχες τοποθετήσει στο μυαλό σου λάθος προκαλώντας αλληλουχία ατυχών εξελίξεων. Μα με ένα πιο ψύχραιμο, ώριμο, μεταγενέστερο βλέμμα ανακαλύπτεις πως τα είχες εναποθέσει μέσα σου λάθος.
Και καλείσαι να τα επανατοποθετήσεις.

Ταλαιπωρείς κάθε κομμάτι στις παλάμες σου, σαρώνοντας την ψυχή σου και αναζητάς τη γωνιά που του πρέπει. Δε θες να κάνεις τα λάθη του παρελθόντος. Πρέπει να βρεθεί ο χώρος, ώστε να πας παρακάτω.
Σκέφτεσαι μήπως ασυνείδητα ένα συγκεκριμένο κομμάτι το έθαψες πρόχειρα κάπου, με σκοπό να ασχοληθείς μαζί του αργότερα .. Μπορεί. Μπορεί πάλι να νόμισες ανακουφιστικά ότι ξεμπέρδεψες με αυτό το δύστροπο κομμάτι. Είχες ξεχάσει πόσο πόνο σου προκάλεσε, αλλά μαζοχιστικά επέμεινες να το θάψεις ελαφρά και όχι να το ξεγράψεις. Γιατί άραγε; Λόγω του γνώριμου πόνου, της μεγάλης διάρκειας και του αέναου πόνου;

Τώρα μετέωρο πάλι αναζητά το χώρο του.

Άλυτοι κόμποι

2009-10-06T23:32:00.004+03:00

Και έφτασες ΠΑΛΙ στο σημείο που απευχόσουν. Εκεί που νόμιζες ότι είχες κάνει πρόοδο και που έπειθες τον εαυτό σου ότι δε θα χαρείς αποτρεπτικά, πάλι κύλησες στα λάθη του παρελθόντος. Όταν παρακαλούσες, δίχως αξιοπρέπεια, όταν υπέμενες ταλαιπωρίες μηνών με την ελπίδα του "αυθόρμητου" και του "αμφίδρομου".
Και να'σαι τώρα να κάνεις μια από τα ίδια. Να ικετεύεις, να δημιουργείς δήθεν εικόνες, να παραμονεύεις να γραπώσεις τη στιγμή.
Και αυτή που παίρνει διάφορες μορφές, σε ξεγελά δίχως να μπορείς να την ακινητοποιήσεις.
Και απαλύνεται ο πόνος της προσμονής με ένα .. κάτι, τόσο μικρό που είναι ικανό να σε τονώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα ξηρασίας.
Ξάφνου, συνειδητοποιείς την κατάστασή σου και θες να κοπανήσεις το πληκτρολόγιο, να γρατζουνήσεις την οθόνη, να πετάξεις το ποντίκι και να ουρλιάξεις. Σαν και τώρα που ρέει σα χείμαρρος η γλώσσα και δε γυρνάς πίσω να δεις τα λάθη.
Θες να γράψεις, να γράψεις, να θυμάσαι, να αποτυπώσεις την ήττα σου.
Να θυμάσαι πόσο πολλές φορές υποσχέθηκες άλλα και πώς ακόμα μια φορά την πάτησες, εξαπατήθηκες από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αναθεματισμένοι κόμποι, άλυτοι χρόνια που ταλανίζετε τα ελεύθερα στην αύρα μου σχοινιά ..

Αδιέξοδα;

2009-07-13T11:10:00.001+03:00

Κι αναρωτιέσαι, μήπως εμμένεις στη "δουλεία", ελπίζοντας να σου αποδείξεις, ότι αυτοί που σε έσπρωξαν με λάθος τρόπο, έχασαν. Να χαρείς και να γευτείς την ικανοποίηση, ότι είχες δίκιο; Αγνοώντας τη δική σου μοίρα, από το πλάσιμο της οποίας γρήγορα απαλλάχτηκες και εστιάζοντας στην επιρροή της ά-μοιρης ζωή των άλλων. Και έστω ότι είχες δίκιο. Μετά τι;

Και ξυπνάς στο 1/3 της άγνωστης πορείας σου, εγκλωβισμένη σε μια πλατεία, κάνωντας κύκλους και κύκλους, μη επιθυμώντας να περάσεις το δρόμο. Ακτινωτά, πολλά μονοπάτια που στο βάθος τους, βλέπεις από την πλατεία το ατέρμονο τέλος τους. Αδιέξοδα στα οποία χτύπησες πάνω, άλλες φορές ηθελημένα κι άλλες από άγνοια.
Και αναρωτιέσαι αυτή θα είναι από εδώ και πέρα η πορεία μου; Μια άβολη, άχαρη πλατεία με αδιέξοδα, τα οποία δοκιμάζεις και ξαναδοκιμάζεις ελπίζωντας ότι θα μετατραπούν σε δρόμους δίχως υψωμένους τοίχους;
Κι αν αυτά τα αδιέξοδα, είναι εκεί μόνο για μένα, είναι φαινομενικά και κατάφεραν να τρομάξουν μόνο εμένα;
Ποιοι φακοί παραμόρφωσαν την όρασή μου, ποιες παρωπίδες εμπόδισαν τη θέα μου, ποιοι φόβοι με κράτησαν περισσότερο χρόνο στην πλατεία; Kαι το χειρότερο .. ποιες ανασφάλειες κράτησαν το κεφάλι μου κάτω και το βλέμμα χαμηλωμένο μπροστά σε μια .. αδιέξοδη διέξοδο;

Και εσύ τι ;

2009-02-10T13:36:00.006+02:00

Υπάρχουν όμως φορές (οπότε και αποφασίζεις να δεις πέρα από παρωπίδες) που το διάβα σου αποπροσανατολίζουν άνθρωποι χαμογελαστοί, άνθρωποι θαρρείς χαρούμενοι, ακόμα και ευτυχισμένοι. Και κάθεσαι να αναζητήσεις την αιτία των χαρωπών συναισθημάτων και ανακαλύπτεις επιλογές, τόσο διαφορετικές από τις δικές σου.

Οι δικές σου επιλογές, όσες σου επιβλήθηκαν (τι οξύμωρο αλήθεια;) αλλά και όσες κατάφερες να κάνεις δικιές σου, γιατί σε οδήγησαν σε άλλη πορεία άραγε; Μήπως επειδή τελικά όσο και να σε κάναν να τις δεις σωστές, όσο και αν τις πίστεψες και τις επιθύμησες, άλλο τόσο σε πρόδωσαν;

Και βλέπεις ανθρώπους που ακολούθησαν τα "θέλω" (;) τους, τα ένστικτά (;) τους και κατάφεραν να λάμπει το πρόσωπό τους , ανεξαρτήτως ηλικίας.

Και αναλογίζεσαι υπάρχει κάτι που θέλησες ΠΟΛΥ και που δεν πάλεψες να το κατακτήσεις;

Αν ναι τότε μήπως είναι ώρα, επιτέλους να το κάνεις;;
Αν πάλι όχι, τότε ειλικρινά βρίσκεσαι σε αδιέξοδο.. είσαι δυστυχής δίχως να ξέρεις τι σε κάνει ευτυχή.
Τραγικό!
Τραγικό επείδή έτσι, αυτεπάγγελτα καταρρίπτεται κάθε ελπίδα.

Παρωπίδες

2009-02-05T13:37:00.006+02:00

Και έτσι όπως προχωράς, τόσο καιρό πίσω από τις παρωπίδες σου, άξαφνα ανακαλύπτεις το 180 μοιρών πεδίο. Ίσως να οφείλεται στο ότι μειώθηκε ο εγωισμός σου.

Παρατηρείς πότε εδώ και πότε κει και, ηδονικά ανακαλύπτεις παράλληλες πορείες με τη δικιά σου. Πορείες ανθρώπων με ξεχωριστές ιστορίες μα με κοινές παρούσες πορείες.
Πεσμένα μάτια, σκυφτά πρόσωπα, ρυτίδες έκφρασης στο μέτωπο είναι αυτά στα οποία επιλέγεις να επικεντρωθείς. Δε χωράνε χαμόγελα και ορθάνοιχτα μάτια στις 180 μοίρες σου. Τα πρώτα σε ανακουφίζουν, ίσως επειδή βρίσκεις ομοιότητες, ίσως επειδή στην πτώση σου θες μικρότερη και όχι χαοτική "υψομετρική" διαφορά από εσένα.
Δίχως παρωπίδες τώρα, παρατηρείς πως τα δικά σου 8άρια περιπλέκονται σε αλλονών, είτε το θες είτε όχι. Υπάρχει περίπτωση λοιπόν να γνωρίσεις άλλες διεξόδους και να αποκτήσεις διαφορετικές οπτικές, από αυτές που κουβαλάς στο δισάκι σου από την αρχή.
Εδώ λοιπόν πέφτεις στην παγίδα της οάσεως. Πιθανόν να έβγαλες νωρίς τις παρωπίδες, ή να θαμπώθηκες από το απότομο φως. Φρόντισες όμως να βάλεις τους παραμορφωτικούς φακούς σου. Αυτούς που σε ώρες δύσκολες σε έχουν οδηγήσει σε πρόσκαιρη ευτυχία και μετέπειτα ρεαλιστικη συνειδητοποίηση.
Μέσα από αυτούς λοιπόν, βλέπεις 8άρια πρόθυμα να σε κατανοήσουν, να σε γιατροπορεύσουν, να μοιραστούν το βάρος μαζί σου. Αρχίζεις μετά από πολύ καιρό να ελπίζεις δυνατά, να θεωρείς πως οδεύεις προς το τέλος του ταξιδιού σου, αλλά ξεχνάς(;) να υπολογίσεις καλά τα δεδομένα, να κάνεις σωστούς υπολογισμούς, αφήνεσαι σε αυθαίρετες εικασίες, σε φανταστικά παρόντα, σε ανύπαρκτα μέλλοντα.
Ξύπνα επιτέλους,νόμιζες ότι τόσο εύκολα θα ξέμπλεκες; Το ξέρεις από την αρχή πως η πορεία μικρή ή μεγάλη σε καλεί να περάσεις όλα τα στάδια .. πόνο, κλάμα, μοναξιά, εξευτελισμό, αναξιοπρέπεια, εξιλέωση, εξαγνισμό και στο φινάλε ίαση.
Δεν μπορείς ό,τι και αν κάνεις, όποιος και αν βρεθεί στο δρόμο σου, να φτάσεις στην ίαση πριν την ώρα σου. Δε θα έχει νόημα τελικά.
Αν λοιπόν σε βοηθά, φόρα ξανά τις παρωπίδες και ... κοίτα μπροστά.

8άρια

2009-01-28T10:17:00.005+02:00

Έχεις ξεπεράσει τις λακούβες και πλέον προσπαθείς να τις αποφύγεις. Ατσαλώνεσαι με .. όραση, το "δεδομένο" αγαθό που διαθέτεις και προχωράς.

Οι ψίθυροι του δάσους όμως ως άλλες σειρήνες σε πλανεύουν. Σε αποπροσανατολίζουν και είτε σε σπρώχνουν προς τα πίσω είτε σε ωθούν να λοξοδρομήσεις. Δεν είσαι ο Οδυσσέας, δε έχεις παρέα να σε δέσουν ώστε να χαρείς το θρόισμα, το κελάρισμα .. και συνάμα να ακολουθήσεις την ανεμπόδιστη πορεία σου. Είσαι μόνος και επιρρεπής. Η μοναξιά κακός συμβουλάτορας, σε κυκλώνει σε μια δίνη διλλημάτων και πειρασμών.

Τελικά ακολουθείς την πορεία του 8, πότε δεξιά, πότε αριστερά, πότε πίσω, πότε μπρος. Αλλά τελικά συνειδητοποιείς πως όσο περισσότερα 8άρια κάνεις, τόσο λιγότερη πιθανότητα έχεις να τα επαναλάβεις στο μέλλον. Αφού μιας και δεν μπορείς να τους αντισταθείς και τους παραδίνεσαι, σου υπενθυμίζεται πως η αρχική σου πορεία καλά κρατεί και καλώς τη χάραξες.

Απόλαυσε τα 8άρια, σύντομα θα σε προδώσουν και με τη σειρά σου θα τα προδώσεις κι εσύ.

Λασπωμένη περιβολή

2009-01-20T19:46:00.004+02:00

Και εκεί που συνεχίζεις, πότε θαρρετά και πότε δειλιασμένα, απαντάς ένα αηδόνι, το κελάηδημα του οποίου σε καθηλώνει. Σε καθηλώνει τόσο που σε κάνει να αναρωτηθείς πότε ξανά ένιωσες τέτοιο ρίγος..
Κάθεσαι να το ακούσεις και συνάμα να ξαποστάσεις. Η μελωδία που ταξιδεύει ως τα αυτιά σου, σε συντροφεύει και σε πνευματικά μονοπάτια. Νότα, νότα, σκέψη, σκέψη ...

Και λες, "δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα", "υπάρχουν και χειρότερα", όλα αυτά τα ρεαλιστικά και συγχρόνως τόσο εκνευριστικά όταν περνάς μια κρίση. Και καταλήγεις να τα πιστέψεις, να τα ενστερνιστείς, να τα συναισθανθείς. Και χαμογελάς και ίσως ευφραίνεται και η καρδιά σου.
Ανανεωμένος πλέον σηκώνεσαι και με χαρωπό βήμα συνεχίζεις για ακόμα μια φορά. Άλλωστε δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Είναι μοίρα και κατάρα μαζί.
Αλλά τόσο αλαζονικά χαρούμενος, σκεπτόμενος πόσο όμορφος και τυχερός είσαι, δεν προσέχεις την μικρή πραγματικά λακούβα και παραπατάς. Παραπατάς σε ασύμμετρο βαθμό με το μέγεθος της παγίδας, η οποία κυριολεκτικά σε καταπίνει. Η σηκωμένη σου μύτη καταλαβαίνεις γρήγορα, πως δυσχέρανε τις συνέπειες.
Μέσα στη λασπωμένη σου περιβολή, αντιλαμβάνεσαι πως η ανάρρωση της ψυχής έχει μακρύ δρόμο να διανύσει. Πως οι πρόσκαιρες χαρές είναι μόνο λίγες τονωτικές ενέσεις σε ένα ταλαιπωρημένο μπράτσο, πως η αιώνια χαρά είναι αθανασία. Αλλά αθανασία δεν υπάρχει.

Συνέχισε ...

2009-01-13T09:05:00.003+02:00

Είναι ένα συναίσθημα που σε κατέκλυζε τελευταία αρκετά.
Πορευόσουν ανάμεσα σε φωνές και σιωπές, φωτιές και αποκαΐδια.
Το βήμα σου πότε αργό πότε γοργό, πότε σίγουρο πότε δειλό.
Και είναι αυτό ακριβώς το συναίσθημα που σε ταλάνιζε, περισσότερο ίσως και από την αφορμή του.
Όταν τέλος πλησίασες προς το φως και διαλέξες πλευρά, προσέγγισες την αγαλλίαση.
Μπορεί η πλευρά να είναι αυτή που απευχόσουν, αυτή που φοβόσουν πιο πολύ, αλλά περιέργως απλώνει ένα ελαφρύ πέπλο στην καρδιά σου.
Τώρα πια απλά συνεχίζεις, δίχως να κοιτάς πίσω, με το πέπλο αγκαλιά και με την πλευρά που διάλεξες σημαία.
Και συνεχίζεις αποφεύγοντας αναστροφές και επιστροφές.
Και όταν τα μάτια σου καίνε, απλά τύλιξε το πέπλο πιο σφιχτά και .. συνέχισε, απλά συνέχισε.

Η γενιά των 700 πληγών

2008-05-27T14:12:00.001+03:00

Η γενιά της ξεφτίλας, της απελπισίας, της απόγνωσης, της κατάθλιψης ...
Ανήκουμε σε μία γενιά η οποία είναι ίσως η πιο σπουδασμένη που υπήρχε ποτέ στην Ελλάδα και παράλληλα η πιο κακοπληρωμένη, η πιο μίζερη.
Μόλις πριν 20 χρόνια οι γονείς μου, 2 δημόσιοι υπάλληλοι, δίχως κανένα ακίνητο και καμία περιουσία στο όνομά τους, κατάφεραν να αγοράσουν οικόπεδο και να χτίσουν ένα μεγάλο σπίτι με 2 μέτριους μισθούς.
Εγώ σήμερα που είμαι πιο σπουδαγμένη από αυτούς και (ευτυχώς) έχω έναν καλό μισθό, δεν μπορώ να αποκτήσω 1 ακίνητο σε αυτή τη ζωή, εάν δεν χρεωθώ για 30 χρόνια, με ένα δάνειο έστω 100.000€ και αποπληρώνοντας 160.000€.
Από μικρή άκουγα τους δικούς μου να με προτρέπουν "να σπουδάσω", "να ζήσω καλύτερα", "να αποχτήσω περισσότερα" από αυτούς. Δεν τολμώ να ονειρευτώ ότι θα αποχτήσω ποτέ κάτι, εκτός ίσως από 1 σπίτι (γιατί έχουμε και τον κάλο του "κεραμιδιού"), μετά από 30 χρόνια είτε μαζί με κάποιο άλλο άτομο είτε μειώνοντας 30 χρόνων ποιότητα ζωής.
Και φτάνω στο σημείο να είμαι ευχαριστημένη που καταφέρνω να ζω μόνη μου και να συντηρούμαι, δίχως γονεϊκά δεκανίκια, βάζοντας στην άκρη το απόλυτο "0".
Η γενιά που εύχεται να μην αρρωστήσει, που στοιβάζεται σε παλιά 2άρια, μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας, διότι από το πρωί μέχρι ο βράδυ τρέχει και που κοσμεί τους τοίχους με πάμπολλα πτυχία.
Ο Κούλογλου όπως πάντα έκανε μία εξαιρετική δουλειά να παρουσιάσει τη ζωή, τα προβλήματα της γενιάς μας (δεν θα σχολιάσω τον αποκλεισμό της).
Αν έχετε χρόνο δείτε την .. τα στατιστικά νούμερα που παρουσιάζονται είναι αποκαρδιωτικά.

Η συγκίνηση, το μούδιασμα έναντι στην ανικανότητα να πράξεις, η θλίψη, η οργή είναι λίγα από τα συναισθήματα που προκαλεί.

Αισθάνομαι χάλια ..
Τέρμα πια ο μύθος ότι στο εξωτερικό τα πράγματα είναι απάνθρωπα, σκληρά και δύσκολα!!
Στην Ελλάδα είναι απάνθρωπα!!

Ηλιολουστο-βροχερό ΣΚ στην Ύδρα

2008-05-14T11:25:00.000+03:00

Μετά από πολύ καιρό κατάφερα να εξασκήσω το αγαπημένο μου σπορ : "τα ταξίδια".

Το ΣΚ που μας πέρασε λοιπόν πήγα στην Ύδρα, σε ένα νησί που δεν είχα ποτέ αξιωθεί να πάω και που ήθελα πολύ να επισκεφτώ. Η Ύδρα μου ήταν γνωστή ως ένα νησάκι όπου δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα και ένας τόπος από όπου κατάγονται σημαντικοί οπλαρχηγοί της επανάστασης του 1821. Εεε κατάφερα να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου πάνω σε αυτό το νησί (να δω για πόσο θα τα θυμάμαι όλα αυτά που έμαθα).

1. Η Ύδρα πήρε το όνομά της από τις πλούσιες πηγές πόσιμου νερού που ανάβλυζαν από το έδαφός της στην αρχαιότητα.
2. Τον 15ο αι. μ.Χ. κάτοικοι της Πελοποννήσου για να αποφύγουν τις άγριες καταδιώξεις των Τούρκων, βρήκαν καταφύγιο στο νησί. Το άγονο όμως έδαφός της τους ανάγκασε να στραφούν στη θάλασσα και να γίνουν άριστοι ναυτικοί.
3. Έτσι το 1821 η Ύδρα έφτασε να είναι ένα πολύ πλούσιο νησί με 27.000 κατοίκους (σήμερα 2.500) και με τόσα πλοία όσα τα 2/3 του τότε ελληνικού στόλου.
4. Η Ύδρα κατέχει το παγκόσμιο (!) ακατάρριπτο ρεκόρ παραγωγικότητας ανδρών εξουσίας, τηρουμένων των αναλογιών,
5 Πρωθυπουργούς (Γ. Κουντουριώτη, Α. Κριεζή, Δ. Βούλγαρη, Α. Μιαούλη και Π. Βούλγαρη) και 50 Υπουργούς! 5. Η Ύδρα είναι γνωστή για τα παραδοσιακά αρχοντικά της. Πετρόκτιστα κτίρια 300 χρόνων υπάρχουν πάρα πολλά τα οποία στεγάζουν υπηρεσίες, ξενοδοχεία αλλά και σπίτια.
6. Η Ύδρα είναι ίσως το μοναδικό μέρος στον κόσμο, που απαγορεύονται τα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια ακόμη και τα .. ποδήλατα, ενώ επιτρέπονται τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια.
Ταξιδέψαμε γαι Ύδρα με catamaran σε 2 ώρες από τον Πειραιά, την περασμένη Παρασκευή. Όταν φτάσαμε ήταν βράδυ. Οπότε βλέπαμε μόνο φωτάκια μέσα στη νύχτα.

Κάναμε μια πρώτη βόλτα στην παραλία και μαγευτήκαμε από το τόσο γνώριμο ελληνικο-νυχτο-νησιώτικο τοπίο.

Την άλλη μέρα το πρωί ξυπνήσαμε αντικρίζοντας έναν απόλυτα καλοκαιρινό καιρό, με ήλιο και ζέστη. Ιδανικό κλίμα για εκδρομή σε νησί.
Περπατήσαμε στην παραλία, χαζέψαμε τα κλασσικά γαϊδουράκια που κατέχεζαν τα σοκάκια (*) και τα κότερα που μπαινόβγαιναν στο λιμάνι, μέχρι που αράξαμε σε μια καφετέρια.
(*) Περιστατικό: Περπατούσαμε σε ένα σοκάκι και συναντήσαμε ένα γαϊδαρο με τον διοκτήτη του. Με το που ερχόμαστε μούρη με μούρη, ο γάιδαρος χέστηκε (από τη χαρά του φαντάστηκα). Σταματάει ο κυριούλης, βγάζει από ένα κοφίνι ένα φαράσι και ένα σκουπάκι, μάζεψε τα ***** και μετά έφυγε. Έμεινα κάγκελο και δεν μπόρεσα να μην θαυμάσω τη νοοτροπία των ανθρώπων αυτών οι οποίοι συνειδητοποιούν το προφανές, ότι αν δεν τα μαζέψουν, θα γίνουν βουνό και θα υποστούν και οι ίδιοι τις συνέπειες.
Τότε είναι που με πιάνει το συναισθηματικό μου και κάνω πάντα τις ίδιες σκέψεις: "Πού είμαι τώρα (Ύδρα) και πού θα ήμουν (Αθήνα)", "Τι κάνω τώρα (διακοπές) κι τι θα έκανα (καθαριότητα σπιτιού)".
Anyway όταν η παρέα μου με βαρέθηκε εξαιτίας αυτών των σκέψεων, επισκεφτήκαμε το Ιστορικό Αρχείο του Μουσείου της Ύδρας (5€ έκαστος). Ναυτικά όργανα, ομοιώματα καραβιών, παλιοί χάρτες και σημαίες, φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα οπλαρχηγών είναι τα χαρακτηριστικά εκθέματα του Μουσείου.
Και εκεί που λέω "όλα τα μουσεία πάνω κάτω τα ίδια εκθέτουν" φτάνω σε μια πινακίδα που τιτλοφορείται: "Η καρδιά του Α. Μιαούλη". Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω μια ασημένια φοντανιέρα και σκέφτομαι ότι μια πολύ σημαντική ιστορία κρύβεται πίσω από αυτή τη φοντανιέρα για να χαρακτηρίζεται ως "Η καρδιά του Α. Μιαούλη". Διαβάζοντας όμως παρακάτω συνειδητοποίησα πως η φοντανιέρα περιέχει την αληθινή καρδιά του Μιαούλη, σε φορμόλη!! Διατηρείται έτσι σχεδόν 2 αιώνες, από όταν ο Όθωνας τη χάρισε στους κατοίκους της Ύδρας!!! Μετά από αυτό τα έχω δει όλα σε μουσεία .. Η υπόλοιπη ημέρα κύλησε ακουμπώντας τα ωραία μας λεφτάκια σε ταβέρνα, σε άλλη καφετέρια σε μπαράκι το βράδυ. Γενικά κυκλοφορείς, κάθεσαι κάπου και πληρώνεις σε αυτές τις διακοπές.
Την επόμενη ημέρα ξυπνήσαμε από τη "βροχή στον τσίγκο" ή από τις ψιχάλες στο παράθυρο. Μια ομορφιά!! Ο ιδιοκτήτης των δωματίων μας προμήθευε με ομπρέλες (btw πολύ εξυπηρετικός) ώστε να κυκλοφορήσουμε στην βροχερή Ύδρα. Τελείως διαφορετικό σκηνικό, χειμωνιάτικο, αλλά με τη χάρη του και αυτό.
Αποφασίσαμε να πάμε στο αρχοντικό του Λάζαρου Κουντουριώτη ή αλλιώς "το κίτρινο κτίριο" όπως χαρακτηριστικά μας έλεγαν όλοι. Ανηφορίζαμε και ανηφορίζαμε, μας βγήκε η γλώσσα έξω, αλλά στο τέλος το βρήκαμε! 4€ η είσοδος.
Να σας πω την αλήθεια περιδιαβήκαμε σε διάφορα δωμάτια με πολλούς "οντάδες" καναπέδες, πολυθρόνες και καθιστικά, τα οποία μου θύμισαν τα παλιά έπιπλα που έχουμε στο χωριό, αλλά με μια πιο αρχοντική χροιά. Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν οι παλιές παραδοσιακές στολές και ενδύματα από πολλά μέρη της Ελλάδας. Κλασσική γυναίκα μπροστά σε "βιτρίνα".
Κάποια στιγμή κατηφορίσαμε προς το λιμάνι, αγοράσαμε τα κλασσικά souvenirs και δωράκια και όταν μας έκοψε η λόρδα, το ρίξαμε στα θαλασσινά. Καλαμαράκια, χταποδάκια, σολωμό .. Κάνω ειδική μνεία επειδή είχα πολύ καιρό να τα τιμήσω!!
Κάποια στιγμή νύχτωσε και πλησίασε η ώρα της αναχώρησης. Λυπηρές σκέψεις στην προβλήτα με κατέκλυσαν, λες και έχουν ραντεβού μαζί μου σε κάθε λιμάνι.
Όταν ήμουν μικρή, την τελευταία ημέρα των διακοπών, της επιστροφής, είχαμε δράματα. Έκλαιγα σε όλο το ταξίδι μέχρι το σπίτι και οι δικοί μου έκαναν αμάν να με συνεφέρουν. Τώρα που μεγάλωσα δεν κλαίω πια, αλλά πάντα μια μελαγχολία με επισκέπτεται, όπως μια γλυκιά αναμονή της έναρξης κάθε εκδρομής, αντίστοιχα.
Συμπερασματικά η Ύδρα μου άρεσε πολύ, κυρίως επειδή θεωρώ πως είναι ένα νησί με άποψη. Οι Υδραίοι έχουν διατηρήσει το αρχοντικό στυλ σε όλα τους τα κτίρια, την απαγόρευση μηχανοκίνητων οχημάτων, τη γραφικότητα σε κάθε ασβεστωμένο σοκάκι και γενικά οι έχουν υιοθετήσει μια πολύ φιλόξενη διάθεση.
Ιδανικός προορισμός για ήρεμες, ολιγοήμερες διακοπές. Εφόσον διαθέτετε κάποιο σκάφος/βάρκα/μαούνα, μπορείτε να κάνετε και κανένα μπάνιο στις διπλανές, μη προσβάσιμες με δρόμο παραλίες. Αλλιώς υπάρχουν και τα θαλάσσια ταξί.
Άντε και στην επόμενη εξόρμηση!!!!!!

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα!

2008-05-02T11:59:00.000+03:00

Είναι γνωστό της πάση ότι όταν σταματάς τη δουλειά για διακοπές ή γενικότερα όταν έχεις ελεύθερο χρόνο .. δεν κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα. Δεν πα' να προγραμμάτιζες ότι "στις διακοπές του Πάσχα θα κάνεις το ένα και το άλλο", όταν ξημερώνει η πρώτη μέρα δίχως δουλειά, καταρρέει το σύμπαν.
Και ο πρόλογος αυτός για να απολογηθώ σε εμένα και σε όποιον, για το ότι δεν έκανα και πολλά και ότι δεν bloggαρα κυρίως. Αφού λοιπόν πήρα το δώρο του Πάσχα, πήγα και έκανα ένα ωραιότατο service στο αυτοκίνητο της τάξης των 230€, άλλαξα λάστιχα που είχα .. ξεχάσει (ξέρατε εσείς ότι τα λάστιχα πρέπει να αλλάζουν κάθε 3 περίπου χρόνια;;), anyway άλλα 170€ και όλα αυτά αφού του είχα κάνει ένα γενικό πλύσιμο μέσα, έξω, πάνω, κάτω, μηχανή και πορτ μπαγκάζ 27€. Δεν έφτιαξα μια γρατζουνιά στο καπό που για να φτιαχτεί θέλει βγάλσιμο και γενικό βάψιμο που κοστίζει 150€ και μια μικρή διαρροή λαδιών που ακόμα δεν είναι πολύ μεγάλη, της τάξης των 200€, γιατί είπα να κάνω Πάσχα σπίτι μου και όχι στη φυλακή!
Αααα πήγα και κομμωτήριο και έβαψα και το μαλλί, πάνε οι ξανθές ανταύγειες που με στοίχειωσαν 4-5 χρόνια τώρα και το "γύρισα" στο σκούρο καστανό με μια essence χάλκινη, μαζί με κούρεμα, χτένισμα, λούσιμο, 2mgr μαλλακτική, 3 mgr ενυδατική, 4mgr λοσιόν για τη ρίζα κτλ άλλες μπούρδες που πρέπει να γίνει πόλεμος να μη στα βάλουνε, άλλα 80€.
(Στο μεταξύ βρήκα κι εγώ την ιδανική ημέρα να πάω στο κομμωτήριο, όπου με το που σκάω με το άλουστο - έτσι θέλει για να πιάσει η μπογιά, αμέσως να με κακοχαρακτηρίσετε - μαλλί, να σου μια κάμερα του Antenna και μια τύπισσα με ένα μαρκούτσι. Αμάν λέω. Κάθομαι σε μια καρέκλα στο βάθος κήπος και ακριβώς πίσω από ένα χαρτόνι με δείγματα. Αρχίζει να με βάφει η κοπέλα και ξέρετε όταν βάφεις τα μαλλιά σου είσαι σα να σε έχει κουτσουλήσει ένα γιγάντι πουλί, ένα πράγμα, ό,τι πρέπει δηλαδή για να βγεις στην τηλεόραση. Μου φοράει και το κράνος με τη θερμότητα και ήμουν μια ομορφιά. Εεε τότε λοιπόν ξεκίνησε και το ρεπορτάζ. Φτου!! Πήρα ένα περιοδικό και έβαλα μπροστά στη μούρη, ανασηκώθηκα προς τα πάνω και προς τα μέσα στο κράνος, σε σημείο να κινδυνεύει να καεί το κρανίο μου και έκατσα έτσι μέχρι που τελείωσε το ρεπορτάζ. Αν λοιπόν, προχτές στις ειδήσες του Antenna είδατε ένα περιοδικό μπροστά από ένα κασκέτο κομμωτηρίου αυτή ήμουν εγώ.)
Εεε κάπως έτσι πέρασα εγώ, με πολλά έξοδα, λίγο πνεύμα πασχαλινό (ούτε νηστεία δεν έκανα) και λίγο φαγητό, μιας και κάνουμε δίαιτα εδώ και 1,5 μήνα (-6 κιλά).
Για να δούμε οι υπόλοιποι Έλληνες πώς πέρασαν.
Άλλη μια χρονιά λοιπόν ήρθε το Πάσχα:
- άλλη μια φορά προβλέπαμε τον καιρό 1 μήνα πριν το Πάσχα (ο οποίος θα ήταν βροχερός, με πτώση της θερμοκρασίας και χιόνια στα ορεινά) και που τελικά πέσαμε έξω και λίγες ψιχάλες μόνο μας θύμισαν εκείνα τα δελτία των καιρών.
- άλλη μια φορά τσιμπημένες οι τιμές στις λαϊκές αγορές με τις απανταχού ηλικιωμένες κυριούλες να τσακώνονται με τους μανάβηδες,
- άλλη μια φορά στη Βαρβάκειο Αγορά έγινε της .. Βαρβακείου, με τους χασάπηδες να μας πείθουν για την ελληνικότητα και τη φτήνια των αρνιών τους,
- άλλη μια φορά το δώρο του Πάσχα εξανεμίστηκε πριν καν μπει,
- άλλη μια φορά βομβαρδιστήκαμε από διαφημίσεις με λαμπάδες από το πρωί ως το βράδυ,
- άλλη μια φορά είδαμε τα ίδια έθιμα στην τηλεόραση, με το ρουκετοπόλεμο στο Βροντάδο της Χίου, με τα αερόστατα στο Λεωνίδιο, με τα χαλκούνια στο Αγρίνιο κτλ κτλ,
- άλλη μια φορά είδαμε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, τον Μπεν Χουρ και όλες τις ρωμαϊκες και βιβλικές ταινίες,
- άλλη μια φορά στα Ιεροσόλυμα έγινε της Πόπης με το Άγιο Φως,
- άλλη μια φορά ακρωτηριαστήκαμε από "απαγορευμένα" βεγγαλικά,
- άλλη μια φορά διασκεδάσαμε(;) με τηλεοπτικές μουσικές σκηνές, περασμένων ετών (μα υπάρχει κανείς που είναι στο σπίτι του και βλέπει το πρόγραμμα της Πέγκυς Ζήνα πριν 5 χρόνια και σηκώνεται να χορέψει;;; Απορώ!)
- άλλη μια φορά σηκωθήκαμε αξημέρωτα και τσιγκελώσαμε το κακόμοιρο ζώο στη σούβλα. Και σαφώς επειδή είμαστε .. ας πούμε 4 Έλληνες και επειδή τρώμε για 10 και μαγειρεύουμε για 20, πετάξαμε και πετάξαμε στα σκουπίδια τόνους φαγητών ... Έτσι επειδή είμαστε large τύποι και επειδή το γεγονός ότι το ρύζι έχει πάρει παγκοσμίως την ανιούσα και πλέον με δελτίο θα το τρώμε, δε μας απασχολεί,
- άλλη μια φορά είδαμε πού διασκέδασαν οι επώνυμοι, το χαμό που έγινε στη Μύκονο, τη μεθυσμένη Τζούλια, τον εξαίρετο δικηγόρο Κούγια που πήγε τα παιδιά του στη .. Μύκονο (καλά αυτός δεν ήταν που έλεγε ότι δεν θα επιτρέψει εφεξής τα παιδιά του να πηγαίνουν στη Μύκονο;), το μαϊντανό Γαλάτη και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες
- άλλη μια φορά πήραμε τα διακοποδάνεια (αφού λεφτά λόγω στεγαστικού και λοιπών δανείων δεν υπάρχουν) για να εκδράμουμε στας εξοχάς
- άλλη μια φορά άδειασαν οι πόλεις και γέμισαν οι εθνικές οδοί μιας και όλοι πρέπει να φύγουμε την ίδια μέρα και ώρα ,
- άλλη μια φορά σκοτωθήκαμε στους δρόμους επειδή πρέπει να κάνουμε φιγούρα με το καινούριο και μη αποπληρωμένο αυτοκίνητό μας,
- άλλη μια φορά ζήσαμε το Πάσχα, των Ελλήνων Πάσχα.
Την ουρά μου δεν τη βγάζω απέξω, αφού πολλά από αυτά τα έκανα κι εγώ, είτε από επιλογή είτε από ασυνείδητη παρόρμηση στη λαίλαπα των εθίμων μας. Απλά παρατηρώ ότι πέρα από τα παραδοσιακά έθιμα που συμβολίζουν και κάτι, τείνουμε να υιοθετούμε νεο-ελληνικά "έθιμα"-συνήθειες που δεν συμβολίζουν τίποτα. Γιατί μη μου πείτε ότι η Πέγκυ, η Τζούλια και το κάθε τσόκαρο είναι συνυφασμένα με το Πάσχα.
Μετά από όλα αυτά γύρισα και στη δουλειά και σαφώς βρήκα "ελεύθερο" χρόνο να bloggάρω μιας και 10 ημέρες διακοπών δεν "πρόλαβα" να ανοίξω τον υπολογιστή. Άντε και του χρόνου!!

Ακτή Πειραιώς

2008-04-12T12:07:00.008+03:00

Μετά από προσπάθειες μηνών και από συνεννοήσεις ωρών, καταφέραμε εχθές να πάμε στην Ακτή Πειραιώς και να δούμε το σχήμα Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα, Ζουγανέλη, Μπουλά, Σταρόβα. Από τότε που άρχισε να εμφανίζεται αυτό το σχήμα ήθελα να το παρακολουθήσω, κυρίως για τον Παπακωνσταντίνου, αλλά και για το παιχνίδι που φανταζόμουνα ότι θα γινόταν, μεταξύ των υπολοίπων.

Όσο περνούσαν οι μήνες άκουγα από όλο και περισσότερους που παρακολουθήσαν το σχήμα πολύ καλά σχόλια, γεγονός που επιβεβαιωνόταν από τη δυσκολία στο να βρεις τραπέζι.
Αφού λοιπόν δεν μπορούσαμε να βρούμε κοινή ημερομηνία να πάμε και παράλληλα να εξασφαλίσουμε και τραπέζι, ανέλαβα να πάρω και να κλείσω (1 μήνα πριν) για όποτε υπήρχε και για ένα γενικό αριθμό ατόμων, έστω 6. Το ανακοίνωσα στους υπόλοιπους και όσοι πιστοί .. προσήλθαν.
Πήγαμε λοιπόν και παρατήρησα πως έξω από το μαγαζί υπήρχαν πολυτελή αυτοκίνητα (2-3 πόρσε είδαμε) τα οποία οι παρκαδόροι πάρκαραν επιμελώς τοποθετημένα στο ... πεζοδρόμιο. Χώρος πάρκινγκ περιφραγμένος δεν υπήρχε και μάλιστα ο σιδερένιος πίνακας με τα κλειδιά των αυτοκινήτων, ήταν πτυσσόμενος και πάνω στο πεζοδρόμιο.
Μπαίνοντας επιβεβαιώσαμε την κράτηση σε μια κοπέλα, η οποία μόλις είχε κατέβει από τη σκηνή του διαγωνισμού των καλλιστείων και η οποία μας παρέπεμψε σε έναν κουστουμαρισμένο κύριο σε στυλ νταβατζή, να μας οδηγήσει στο τραπέζι μας.
Δεν κουράστηκε ιδιαίτερα, μιας και με το που μπήκαμε στην αίθουσα, μας "ακούμπησε" στο 2ο τραπέζι δίπλα στην πόρτα, χιλιόμετρα μακριά από τη σκηνή και με μια θεσπέσια κολώνα φάτσα φόρα. Εμφανώς δυσαρεστημένοι είπαμε να δοκιμάσουμε να κάτσουμε στο διπλανό για να δούμε αν οι συνθήκες θα ήταν καλύτερες, ώστε να του ζητήσουμε να αλλάξουμε τραπέζι. Μας πέτυχε στο 1ο στάδιο της απόπειράς μας και με ένα ύφος δασκάλου που πρέπει να επιβληθεί στην άτακτη τάξη του μας λέει:
- "Παιδιά εκεί που σας βάλαμε." ... γιατί αλλιώς θα σας κάνω ντα, θα συμπλήρωνα εγώ.
Βρε άει στον κόρακα, παλιο-κουστουμαρισμένε-μπράβε-νταβατζή, που νομίζεις ότι όλος ο κόσμος σου ανήκει.
Και κατέληξα ότι καλώς ή κακώς η εμφάνιση και ο αέρας που φέρεις, σε προσδιορίζει. Και το λέω είτε για εμένα που κρίνω τον συγκεκριμένο κύριο ως νταβατζή (ο οποίος μπορεί να είναι απλά ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης, μεροκαματιάρης που είχε μια άσχημη ημέρα ... χλωμό!) αλλά και για τον άλλο, ο οποίος βλέποντας έναν μαλλιά με μούσια, έναν τύπο με ξεφτισμένο τζιν και all star και 2 χαζοχαρούμενες κοπελίτσες με άγαρμπες και εκτός βραδινών δρωμένων κινήσεων, σου λέει άσε τους εδώ στην άκρη, σιγά μην έχουν λεφτά να κάνουν κατανάλωση, θα βάλω στα καλύτερα τραπέζια κανένα λεφτά που μπορεί να μου χώσει και κανένα χαρτζιλικάκι στην τσέπη του Armani κουστουμιού μου....ξεφτίλες!
Είπαμε να μην αφήσουμε τον συγκεκριμένο τύπο να μας χαλάσει τη βραδιά και να μετακινούμαστε μπρος πίσω, ανάλογα με τις κινήσεις του καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή, για να αποφεύγουμε την κολώνα. Το τραπέζι όλο το βράδυ, βόλτες πάνω κάτω το κάναμε, που αν είχε πατίνια θα γλιτώναμε και τον κόπο.
Στην αρχή και ενώ περιμέναμε να αρχίσει, παρατηρήσαμε τους θαμώνες και διαπιστώσαμε ότι υπήρχαν από τη γνωστή νεολαία που στοιβάζεται στα μπαρ και στις γωνίες του μαγαζιού στο όρθιο, μέχρι και τη θεία μου την 60άρα που έβαλε το ποτισμένο από ναφθαλίνη ξεχασμένο στην ντουλάπα ταγιεράκι, για να βγει έξω να δει ... τον Παπακωνσταντίνου;; Γιατί αυτός και ο Μαχαιρίτσας είναι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία .. μάλλον, δεν εξηγείται αλλιώς.
Μέχρι να αρχίσει το live πρόγραμμα, ξεκίνησε το κομμάτι του "αποδίδω φόρο τιμής στα chain emails". Σε ένα video-wall προβαλλόταν επί μισή ώρα χιουμοριστικά σκετσάκια και με τους 5 καλλιτέχνες, αλλά και βιντεάκια σαν αυτά που στέλνουμε σωρηδόν στους φίλους μας με email. Όλα σχεδόν τα είχα λάβει και στείλει και μάλλον όχι μόνο εγώ. Όλοι, ή σχεδόν όλοι εκτος της 60άρας θείας μου με το ταγιέρ που τα χάζευε αποσβολωμένη.
Κατά τις 11:15 βγήκαν κάποια νέα παιδιά να τραγουδήσουν, που ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν θυμάμαι τα ονόματά τους.
Εεε και μετά ξεκίνησε το πρόγραμμα. Η βραδιά εξελίσσεται με εναλλαγές τραγουδιών και των 5, που τα τραγουδάνε είτε οι ίδιοι είτε μαζί με τους υπόλοιπους. Ανάμεσα στα τραγούδια υπάρχει και πρόζα ας πούμε με αστείες συζητήσεις - σκετσάκια, όπου πρωταγωνιστούν κυρίως ο Ζουγανέλης με το Σταρόβα και το Μπουλά.
Αν έπρεπε να κρίνω λοιπόν τη βραδιά θα έλεγα πως το τραγουδιστικό μέρος ήταν πολύ καλό και συνέπαιρνε τον κόσμο που συμμετείχε. Όσον αφορά τα σκετσάκια, προσωπικά δεν με συγκινήσανε. Τα έβρισκά σε μεγάλο βαθμό κρύα και επιπλέον αν-αιτίως γεμάτα βωμολοχίες. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να καταφεύγει κανείς στις βρισιές για να προκαλέσει το γέλιο .. μάλλον επειδή είναι η ευκολότερη οδός.
Γενικά λοιπόν, έμεινα ικανοποιημένη, μιας και κυρίως τραγούδια παιζόντουσαν και λιγότερη πρόζα.
Στα συν της βραδιάς, ο διαχρονικός Παπακωνσταντίνου που σε ανατριχιάζει με τη φωνή του και ο Μπουλάς με την απίστευτη φωνή του. Δεν ήξερα ότι έχει τόσες δυνατότητες η φωνή του .. πέρα από το "Μπανάκι μανάκι, μπανάκι μανάκι, μπανάκι να βουλώσουνε τα λούκια μανάκι, μπανάκι μανάκι, μπανάκι μανάκι, μπανάκι και τελειώσαν τα παλούκια μανάκι".
Αυτά. Θα σας το συνιστούσα εάν σας αρέσουν οι παραπάνω καλλιτέχνες και δε χαλιέστε να ακούτε το "μαλάκας", το "παπάρας" και το "γ...σαι" από 50 φορές σε ένα βράδυ.

Ακτή Πειραιώς, Πειραιώς και Λαμίας 4, 210 3418020
Είσοδος με ποτό στο μπαρ € 20, φιάλη ουίσκι € 170 & 190 (κομπλέ), κρασί ανά δύο άτομα € 85 & 95.
Έναρξη 11 μ.μ. Κυρ. 10 μ.μ.

Μήνα Μάρτη στη Νέα Μάκρη!

2008-03-27T18:45:00.007+02:00

Κατά καιρούς έχω και έχουμε όλοι γκρινιάξει για την έλλειψη "πρασίνου" και γενικότερα πάρκων στην Αθήνα. Επιπλέον διαρκώς αναρωτιόμαστε "και πού να πάμε;", "τίποτα δεν υπάρχει εδώ κοντά".
Σε πείσμα λοιπόν του κακού μου εαυτού και της κοινότυπης τακτικής την ημέρα της εθνικής μας αργίας (25η Μαρτίου), με πρόταση των γονιών μου, πήγαμε για βόλτα στη Νέα Μάκρη.

Το χαρακτηριστικό της Νέας Μάκρης είναι ένα λιθόστρωτο μονοπάτι, παράλληλα με την παραλία, το οποίο εισχωρεί μέσα σε "πράσινο". Δεξιά και αριστερά υπάρχουν φροντισμένα δέντρα, καθώς επίσης και κάτι "χαμόσπιτα" εκκατομμυρίων πάνω στο κύμα. Ο δήμαρχος (προφανώς) έχει φυτέψει και φοίνικες πάνω στην παραλία, δίνοντας ένα πιο εξωτικό στυλ στην περιοχή.

Με σύμμαχο τον ήλιο, κάναμε βόλτα πάνω κάτω σε αυτό το μονοπάτι, χαζεύοντας το τοπίο, που ομολογουμένως είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Υπήρχαν και κάποιοι θαρραλέοι που έκαναν πικ-νικ και κάποιοι άλλοι που επιδόθηκαν σε ... αθλοπαιδείες στην άμμο.

Σε ένα μέρος της διαδρομής το μονοπάτι σε οδηγεί σε ένα κατάλευκο εκκλησάκι, με θαλασσί τρούλο, τέτοιο που συναντά κανείς στις Κυκλάδες. Αν θυμάμαι καλά είναι της Αγ. Κυριακής.

Και επειδή το περπάτημα ανοίγει την όρεξη (και όχι μόνο), καθίσαμε σε ένα ταβερνάκι για τον παραδοσιακό μπακαλιάρο-σκορδαλιά, ο οποίος παρεπιπτόντως ήταν λουκούμι.
Φεύγοντας σκέφτηκα ότι η Νέα Μάκρη είναι ένας κοντινός στην Αθήνα, προορισμός ο οποίος ενδείκνυται για κοντινές εξορμήσεις. Βέβαια κρίνοντας από τον αυξημένο κόσμο, Μάρτη μήνα, μάλλον δεν θα πέφτει καρφίτσα το καλοκαίρι. Ίδομεν λοιπόν.

Musicovery.com

2008-03-26T08:59:00.003+02:00

Το ανακάλυψα πρόσφατα και το βρήκα ενδιαφέρον.
Είναι ένα site το οποίο σου δίνει τη δυνατότητα να ακούς διαφόρων ειδών τραγούδια, ανάλογα με τη διάθεσή σου. Δηλώνεις αρχικά τη διάθεσή σου, το είδος μουσικής που σου αρέσει, αν θες το ρυθμό των τραγουδιών (αν θες dance ή όχι κομμάτια), αν θες δηλώνεις ένα εύρος δεκαετιών των μουσικών επιλογών και στο τέλος με βάση τα παραπάνω φτιάχνεται ένα είδος δενδροδιαγράμματος, με κόμβους τα επιλεγόμενα τραγούδια.
Εν συνεχεία αν θες δηλώνεις αν απο αυτά που παίζουν κάποιο σου αρέσει ή όχι και έτσι φτιάχνεται και μια προσωπική λίστα τραγουδιών. Αν σας ενδιαφέρει, παίξτε λιγάκι.

Καθαρά Δευτέρα στα .. καμμένα.

2008-03-11T10:38:00.011+02:00

- "Και πού να πάμε;;", ετέθη για ακόμα μία φορά η κλασσική ερώτηση.
- "Βουνό ή θάλασσα;"
- "Χμμμ ... μιας και η μέρα επιβάλλει θαλασσινά, τα παραλιακά μέρη θα έχουν την τιμητική τους, άρα πολύ κόσμο, άρα 5 ώρες επιστροφή" λέω εγώ
- "Ωραία, σε πιο βουνό;"
-"Ένα βουνό που να συνδυάζει και ξέφωτα για το πέταγμα αετού και μέρη με πυκνά φυλλώματα για να κάνουμε το πικ νικ μας"
Μη σας τα πολυλογώ αποφασίσαμε να πάμε στην Πάρνηθα. Αφού περάσαμε όλες τις χασαποταβέρνες που σέρβιραν σαρακοστιανά, αφού πληρώσαμε 15€ για 2 μερίδες καλαμαράκια και 1 μερίδα πατάτες σε πακέτο, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε.
Σε ένα από τα μεγαλύτερα ξέφωτα (όπου από παιδί θυμάμαι να κάνουμε εκδρομές) είχε μια εκδήλωση το ΚΚΕ και είχε γεμίσει τα δένδρα με κόκκινες σημαίες. Παραπλεύρως του δρόμου αυτοκίνητα, επαναστατικά τραγούδια από κάποια μεγάφωνα, τσίκνα και κόσμος ... Χμμμ είναι που στο βουνό θα αποφεύγαμε τον κόσμο. Όπως μάθαμε γινόταν μία εκδήλωση υπέρ των αναδασώσεων στην Πάρνηθα.
Anyway αποφασίσαμε να αφήσουμε τους πολύβοους πρόποδες και να ανηφορίσουμε. Όσο ανεβαίναμε τόσο πιανόταν η ψυχή μας. Και όχι από το υψόμετρο, αλλά από τη γύμνια. Δεν είχα πάει στην Πάρνηθα μετά την καλοκαιρινή πυρκαγιά. Ένα έχω να πω .. κρανίου τόπος .. μαύροι κορμοί, σταχτί ξερό χώμα και που και που κάποια δενδράκια που γλίτωσαν τη φωτιά με μερικά καψαλισμένα κλαδιά.
Μέσα σε όλο αυτό το νεκρό τόπο, αγέρωχο και στο παρά τσακ σωσμένο το Καζίνο. Είχα ακούσει ότι δόθηκε υπεράνθρωπη μάχη να μην παραδοθεί στις φλόγες και πράγματι έτσι πρέπει να έγινε. Μέχρι την είσοδό του είχε καμένα δένδρα. Βρήκαμε λίγο χώρο με λίγο πράσινο και λίγη άπλα και λίγη θέα και στρώσαμε τις ψάθες μας. Βγάλαμε και τα ταπεράκια μας με όλα τα σχετικά εδέσματα και ... τα παρατήσαμε. Σηκωθήκαμε να δώσουμε φιλότιμες προσπάθειες ώστε να πετάξουμε τον αετό μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε και πολύ αέρα εχθές. Εεε αφού πέταξε για 4-5 δευτερόλεπτα και αφού έπεσε ουκ ολίγες φορές, είπαμε να παρατήσουμε την προσπάθεια, να τον αφήσουμε να φλερτάρει με το έδαφος και να φάμε. Σκάσαμε. Δεν το κρύβω. Το αποδώσαμε όλοι στο ότι, η φύση ανοίγει την όρεξη! Αλλά επειδή ορισμένα μέλη της παρέας "τρωγόντουσαν" να ξαναπροσπαθήσουν, μετά το φαγητό ξαναπροσπάθησαν. Και ας έλεγα εγώ ότι "η χώνεψη είναι ιερή διαδικασία" και ότι "η καρδιά θα ζοριστεί" .. στου κουφού την πόρτα ... Πέταξε όμως .. και πήγε πολύ ψηλά!! Και αμόλα την καλούμπα! Αμόλα, αμόλα ... .... ουπς πού πηγε το σκοινί;; Άφαντο το σκοινί. Μείναμε με την καλούμπα στο χέρι που λένε.
Η καλούμπα είχε ένα κόμπο (;;) ο οποίος από την αντίσταση κόπηκε. Και έτσι πάει ο αετός μας!! Έπεσε σε μια χαράδρα ... για να αποτελέσει πιθανό προσάναμα για την επερχόμενη πυργαγιά..
Αυτός ήταν το χρονικό μιας Καθαράς Δευτέρας στα καμμένα .. Άντε και του χρόνου!!

emo - seaina

2008-03-11T09:45:00.002+02:00

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκα

2008-03-08T10:35:00.012+02:00

Το παραπάνω τρίπτυχο το βρήκα σε ένα site και αποτέλεσε την αφορμή για να ανεβάσω αυτό το post. Ειδικά το "Γιορτή γι΄αυτές στο δυτικό κόσμο" με προβλημάτισε.

Γιορτή γι΄αυτές στο δυτικό κόσμο,
μέρα αγώνα για τις γυναίκες που ζουν σε δικτατορικά καθεστώτα,
άγνωστη έννοια για τις -πολλές- του τρίτου κόσμου

Αλλά αρχικά ας το πάρουμε ιστορικά.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι το γυναικείο κίνημα ξεκίνησε δειλά από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής γύρω στο 1820 και κορυφώθηκε στις 8 Μαρτίου του 1857. Οι γυναίκες που δούλευαν στις βιομηχανίες ρούχων απείργησαν με αίτημα ίσες απολαβές με τους άντρες, καλύτερες συνθήκες εργασίας και μείωση του ωραρίου εργασίας. Η απεργία πνίγηκε στο αίμα, αλλά αποτέλεσε την απαρχή των αγώνων για ίσα δικαιώματα των δύο φύλων που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Το 1910 στην Κοπεγχάγη η Δεύτερη Διεθνής Διάσκεψη Σοσιαλιστριών καθιερώνει την ετήσια Ημέρα της Γυναίκας.
Το 1977 ο O.Η.Ε. στη Γενική του Συνέλευση καθιέρωσε την Ημέρας της Γυναίκας, ως Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.
Ας πάμε και στην Ελλάδα.
"Oι γυναίκες της χώρας μας, για πολλούς αιώνες καταπιεσμένες, δέχονταν παθητικά τις διακρίσεις που γίνονταν σε βάρος τους και το ρόλο που τους δόθηκε μέσα στις παραδοσιακά πατριαρχικές κοινωνίες, ζώντας στη σκιά των ανδρών απληροφόρητες, αγράμματες, μακριά από τη δημόσια και οικονομική ζωή του τόπου, παρόλο που συνέβαλλαν αποφασιστικά τόσο στους απελευθερωτικούς αγώνες, όσο και στην ανάπτυξη της χώρας.
Το 1930 οι Ελληνίδες αποκτούν το δικαίωμα του "εκλέγειν" στις Δημοτικές εκλογές, μετά τη συμπλήρωση του τριακοστού έτους της ηλικίας τους, όμως το 1936 η δικτατορία του Μεταξά ανακόπτει την εξέλιξη του Γυναικείου Κινήματος. Μόλις το 1950 και ύστερα από διεθνή επίδραση, οι γυναίκες αποκτούν το δικαίωμα του "εκλέγεσθαι" στις Δημοτικές εκλογές και το 1952 στις Βουλευτικές.
Μετά την επικύρωση του χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και της Διεθνούς Σύμβασης της Νέας Υόρκης "Περί πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών" καταργήθηκαν και στην Ελλάδα κραυγαλέες θεσμοθετημένες διακρίσεις σε βάρος των γυναικών και άνοιξε ο δρόμος για τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή του τόπου.
Μετά τη Μεταπολίτευση το Γυναικείο Κίνημα μπαίνει σε νέα φάση και εμφανίζεται ιδιαίτερα δυναμικό διεκδικώντας τις ίσες ευκαιρίες που δικαιούται, ενώ συνδέεται με τις γενικότερες κοινωνικο-οικονομικές διεκδικήσεις και αποκτά πολιτικό χαρακτήρα. Σήμερα το Γυναικείο Κίνημα, έχοντας πετύχει πολλά τόσο σε θεσμικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, διεκδικεί την πλήρη ένταξη της γυναίκας με ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σε όλους τους τομείς της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής.
Η 8η Μάρτη σε όλο τον κόσμο είναι μέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών, μέρα αποτίμησης των κατακτήσεων και αφετηρία νέων στόχων για την ουσιαστική κατοχύρωση της Ισότητας των φύλων. "

Από το site του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ).

Θα προσθέσω ενδεικτικά ότι μόλις το 1984 ο νομοθέτης αποφάσισε ότιο για το βιασμό πρέπει να ασκείται αυτεπάγγελτη δίωξη.

Και όλα αυτά για να καταλήξω στο ότι είμαστε οι πρώτες γενιές που καρπωνόμαστε το οφέλη των αγώνων κάποιων γυναικών, οι οποίες ήταν γιαγιάδες και προγιαγιάδες μας. Είναι πολύ κοντά μας όλα αυτά, δεν είναι αρχαία ελληνική ιστορία και ΣΑΦΩΣ δεν έχουν επιτευχθεί όλα όσα θα έπρεπε. Παραδέχομαι ότι κατακτήθηκε η έλλειψη διακρίσεων μεταξύ των 2 φύλων, στο μεγαλύτερο βαθμό, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά κατάλοιπα φαλλοκρατικής φύσης στη σημερινή κοινωνία. Αν ψάξετε στον κοινωνικό περίγυρο πόσες οικογένειες δεν κρύβουν στα σπλάχνα τους ξυλοκοπημένες, καταπιεσμένες, απατημένες, βιασμένες γυναίκες;; Γυναίκες που υφίστανται όλα αυτά μέσα στην οικογένειά τους;;
Από την άλλη υπάρχουν και οι ακραίες φεμινιστικές απόψεις που δεν μάχονται για ισότητα, αλλά για τον αφανισμό του αντρικού φύλου. Δηλαδή υπάρχουν γυναίκες που επιθυμούν να φτάσουμε σε ένα σημείο καταπίεσης των αντρών από τις γυναίκες. Έλεος.
Προσωπικά πιστεύω ότι η ισότητα δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Ισότητα των 2 φύλων δεν μπορεί να υπάρξει εκ φύσεως. Ο άντρας και η γυναίκα είναι διαφορετικά όντα, με διαφορετικούς ρόλους. Αυτό που πρέπει να υπάρχει για μένα είναι σεβασμός στη διαφορετικότητα των ρόλων των 2 φύλων. Κοινές ευκαιρίες σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνίας (εργασία, παιδεία, "εκλέγεσθαι"), αλλά σεβασμός στη διαφορετικότητα. Δεν μπορεί για παράδειγμα το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε (για να σχολιάσω και την επικαιρότητα) να μη σέβεται ότι μια γυναίκα που είναι μητέρα, έχει πολλαπλές ευθύνες και αρμοδιότητες έξω από το επαγγελματικό της περιβάλλον. Για μένα αυτό είναι μια λάθος ισότητα.
Για να μη σχολιάσω το γεγονός ότι στη σημερινή πολιτισμένη ελληνική κοινωνία απολύονται γυναίκες όταν μείνουν έγκυες, ότι η εγκυμοσύνη στον ιδιωτικό τομέα σε σχέση με το δημόσιο αντιμετωπίζεται τελείως διαφορετικά κτλ κτλ.
Anyway, όλοι λίγο ως πολύ τα ξέρουμε επειδή τα βιώνουμε.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, που αποτελεί ημέρα μνήμης, ας αναλογιστούμε πως την ισότητα ή το σεβασμό στη διαφορετικότητα των ρόλων ΔΕΝ τον φέρνουν οι νόμοι, αλλά οι άνθρωποι.
Ο συνάδερφος και ο εργοδότης που σέβονται την εργασία μιας συναδέρφου/υφιστάμενης, ο σύζυγος/σύντροφος που δεν θεωρεί ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι αποκλειστική ευθύνη της συζύγου/συντρόφου και που δεν ασκεί βία αντί λόγου, οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους δίχως παράλογες διακρίσεις και γενικά όλοι μας που σεβόμαστε το συνάνθρωπό μας για αυτό που είναι, θα φέρουμε ουσιαστικές αλλαγές για την ομαλή συνύπαρξή μας σε αυτό τον πλανήτη.

Υπάρχει και site για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

"Όσο μπορείς"

2008-03-03T14:52:00.003+02:00

Με κάλεσε ο Πολυχρόνης σε ένα παιχνίδι ποιημάτων.
Παραθέτω λοιπόν ένα από τα αγαπημένα μου:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

K.Π. Kαβάφη, Ποιήματα I, (1896-1918)

Η πρώτη στροφή είναι χαραγμένη μέσα μου από μαθήτρια, όταν το κάναμε στο Νεοελληνικά Κείμενα.
Θα ήθελα να προσκαλέσω το Γκρινιάρη, τη Σοφία, το Νίκο, την Ιουλία, τον Πίκο Απίκο και όποιον άλλο θέλει.

Desktop

2008-02-26T16:13:00.004+02:00

Με tagαρε ο Νίκος και είπα, ας πατήσω το PrtScn να σας δείξω το desktop μου.

Όποιος θέλει ας ακολουθήσει! :)

Μετά τα χιόνια, ο ήλιος!

2008-02-18T19:36:00.000+02:00

Και μετά την καταιγίδα το ουράνιο τόξο, μετά τη βροχή τα σαλιγκάρια, μετά τα χιόνια, η λάσπη και ο πάγος.
Παρόλο όμως το λιώσιμο του χιονιού (που παρεμπιπτόντως το βρίσκω πολύ μελαγχολικό και αισθητικά άσχημο) έβγαλε έναν υπέρλαμπρο ήλιο που σε καλούσε να βγεις έξω.
Έτσι φόρεσα κι εγώ σκουφιά γάντια, χοντρά μπουφάν, διπλά καλσόν και παντελόνια, μπότες και με τη φωτογραφική ανά χείρας βγήκα μια βόλτα στο Ηράκλειο.
Θεωρώ ότι με τις προηγούμενες φωτογραφίες το αδίκησα λίγο. Αλλά με τις παρακάτω νομίζω ότι θα επανορθώσω.
Η βόλτα ξεκινά με αρχικά στους δρόμους γύρω από τη Λ. Ηρακλείου

Είδατε που εκτός από ταράτσες έχουμε και πεύκα!! Και τι πεύκα, πολλά και πανύψηλα!

Στην πορεία προς την πλατεία του σταθμού, να σου και οι σταλακτίτες, που απειλούν να σου τρυπήσουν το κεφάλι.

Να και η πλατεία με το φοίνικα, που δεν ξέρω αν τρελαίνεται με τη θερμοκρασία και το χιόνι, αλλά του πάει, όχι;;

Λίγο πριν βγω για τη βόλτα, τα τρένα δεν λειτουργούσαν, αλλά καθώς φαίνεται οι σταθμοί άνοιξαν!!

Το Ηράκλειο είναι γνωστό μέρος με καφετέριες ... οι οποίες καθώς φαίνεται δεν πρόλαβαν να μαζέψουν τραπέζια και καρέκλες και τα έπληξε όλα ο χιονιά, χαρίζοντας ένα ενδιαφέρον θέαμα.

Παγάκια κανείς;;;

Τα κακόμοιρα τα φυτά, αυτό είναι που λένε "νεκρή φύση"
Μετά τη βόλτα, πήρα το δρόμο για το σπίτι. Η θερμοκρασία άρχισε να τρυπώνει στα ενδότερα στρώματα την ένδυσής μου.
Λίγο πριν το τέλος μια στάση σε ένα παρκάκι

Παραχιόνισε!!

2008-02-18T09:02:00.012+02:00

Και νομίζαμε ότι τα χειρότερα πέρασαν ...

Αμμ δε.

Αφού ταμπουρωθήκαμε στο σπίτι, κάποιοι μείναμε από τσιγάρα (ονόματα δε λέμε). Οπότε έπρεπε να βγούμε προς αναζήτηση καπνού. Από μέσα το χιόνι το απολαμβάνεις στα ζεστά, όταν όμως έρχεσαι σε επαφή μαζί του, δε σε αφήνει ασυγκίνητο. Σε καίει στην κυριολεξία. Και αφού σε ξυπνάει αρχικά από τη μεγάλη ψύχρα, μετά αρχίζει να σε ρίχνει σε χειμερεία νάρκη. Σε παραλύει. Εεε εκεί είναι που πρέπει να γυρίσεις σπίτι, αλλιώς θα σε βρουν μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά και θα σε κάνουν και ταινία ..
Anyway, αφού αρχικά παίξαμε με το χιόνι, βρίσαμε μερικά αυτοκίνητα που δεν φορούσαν αλυσίδες με κίνδυνο να γλιστρήσουν και να μας παρασύρουν, γλιστρήσαμε και μόνοι μας από τον πάγο, δεν βρήκαμε ανοιχτό περίπτερο αλλά μια κακομοίρα γιαγιά σε ένα ψιλικανζίδικο, επιστρέψαμε σπίτι να ζεσταθούμε.
Τα δελτία ειδήσεων παραληρούν. Είμαστε λαός με μεσογειακό ταπεραμέντο. Της υπερβολής. τα τελευταία 24ωρα δεν μας απασχολεί τίποτα άλλο, παρά ο "Φονικός Χιονιάς", "Η επέλαση του χιονιά", "152 χωριά αποκλεισμένα", "Στην κατάψυξη η Ελλάδα", "Χωρίς πετρέλαιο", "Ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε", "Οι τάδε δρόμοι είναι ευθύνη της Νομαρχίας, οι δείνα του ΥΠΕΧΩΔΕ" ," Η άγνοια ο χειρότερος εχθρός για τον πάγο", "ΠΑΓΕΤΟΣ" κτλ κτλ κτλ.
Αυτό είναι το μικρό μου το αυτοκινητάκι που ασφυκτιά ...
Κοιμήθηκα με την ελπίδα να ξυπνήσω Δευτεριάτικα και να μην έχει λιώσει το χιόνι και να έχω αποκλειστεί και επισήμως.
Και ναι, υπάρχει Θεός!!!
Όχι μόνο δεν έλιωσε αλλά αυξήθηκε!!
Απολαύστε :

Είμαι σπίτι, όπως καταλάβατε. Η κυκλοφορία σε ΌΛΗ την Αττική γίνεται με αλυσίδες. Πώς να πάω από το Ηράκλειο στη Ν. Σμύρνη. Πολύς δρόμος. Πήρα το διευθυντή μου στο τηλέφωνο και μου είπε χαρακτηριστικά:
-"Εδώ έχω αποκλειστεί εγώ που μένω στο Καλαμάκι, εσύ δεν θα έχεις αποκλειστεί; Κάτσε μέσα!!"
Τι απόλαυση!!! Καλές άσπρες ημέρες να έχετε, με την προϋπόθεση ότι έχετε πετρέλαιο και ρεύμα, αλλιώς κουράγιο!!

Χιόνι!!!

2008-02-17T10:16:00.009+02:00

Το ιδιαίτερο που έχει ο χιονιάς που πλήττει αυτή τη φορά την Ελλάδα, δεν είναι τόσο η ποσότητα του χιονιού, όσο η παρατεταμένη διάρκεια της χαμηλής θερμοκρασίας, τώρα -2 βαθμοί.
Χθες βράδυ, Σάββατο, είχα πάει σε ένα πάρτυ στην Πανόρμου. Όλο το βράδυ το έβγαλα στο παράθυρο, κοιτώντας τον καιρό. Κατά τη 1, και ενώ κάποιος που μόλις είχε έρθει, είπε ότι θέλει προσόχή γιατί οι δρόμοι γλιστράνε, την έκανα με ελαφρά για το σπίτι.
Οδηγούσα με 20 km/h στην Κηφισίας και έλεγα πως είμαι εν μέσω χιονιοθύελλας σε κάποιο ορεινό δρόμο. Έφτασα κάποια στιγμή στο Ηράκλειο, γλίστρησαν οι ρόδες στο παρκάρισμα, χέστηκα από το φόβο μου, παράτησα το αυτοκίνητο και μπήκα σπίτι.
Σήμερα όμως που σηκώθηκα και άνοιξα τα παντζούρια είδα ένα πολύ διαφορετικό θέαμα. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα περισσότερο στρωμένο χιόνι, αλλά και αυτό είναι χάρμα οφθαλμών.
Με μιά ζεστή κούπα καθέ και με ανοιχτή την κουρτίνα της μπαλκονόπορτας, σας δείχνω τι βλέπω (στο περίπου) έξω.

Αριστερά --> Τουρκοβούνια (Γαλάτσι)

Δεξιά --> Πάρνηθα

Μπροστά -->Ταράτσες

Κάτω --> Δρόμοι

Μπαλκόνι

Τώρα θα μου πεις, όμορφες φωτογραφίες είναι αυτές;
Στην Αθήνα ζούμε, όταν χιονίζει αυτά βλέπουμε.
Παρόλα αυτά η διαφορετικότητα του τοπίου έχει μια ομορφιά!
Καλά χιόνια και προσοχή!!

Άντε και χρόνια πολλά!

2008-02-14T17:12:00.000+02:00

Και θα αποτίσω φόρο τιμής στο σημερινό άγιο με το ακόλουθο βιντεάκι :

Χύθηκε ΠΟΛΥ αίμα ..

2008-02-10T10:21:00.000+02:00

Από μικρή είχα (και εξακολουθώ) να έχω μία φοβία με τους γιατρούς, τα νοσοκομεία και τις ενέσεις. Όσο και αν προσπάθησα να το δω ψύχραιμα, να το "ξεγελάσω" με διάφορα τερτίπια, τίποτα. Ακόμα και με bonus ένα παγωτό στο Δεληολάνη μετά το καθιερωμένο εμβόλιο, η κατάσταση αμετάβλητη. Το άγχος, άγχος.

Παρόλα αυτά και εξαιτίας του γεγονότος ότι κάθε 6-9 μήνες καλούμαι να κάνω εξετάσεις, ο οργανισμός μου αποφάσισε να το αντιμετωπίσει μάλλον από μόνος του. Όχι ότι τώρα η αιμοληψία αποτελεί τη νέα μου διασκέδαση, αλλά πλέον πηγαίνω όρθια και όχι συρόμενη στα πατώματα από τους γονείς μου.

Τον Οκτώβριο λοιπόν που προσλήφθηκα στη νέα μου εργασία, μας ενημέρωσαν ότι για κάθε φορά που θα δίνουμε αίμα, θα δικαιούμαστε 2 ημέρες άδεια την οποία θα πάρουμε όποτε θέλουμε εμείς. Αρχικά με άφησε παγερά αδιάφορη αυτή η παροχή, αλλά με τον καιρό άρχισε να σφηνώνεται στο μυαλό μου. Βλέποντας παράλληλα ότι το φετινό καλοκαίρι δεν θα έχω και αρκετή άδεια ως νεοπροσληφθείσα, άρχισα να το σκέφτομαι ως ένα ενδεχόμενο. Να μην τα πολυλογώ το πήρα απόφαση και πήγα το Σάββατο που μας πέρασε.
Μετά από έναν ανάστατο ύπνο και πολλές επισκέψεις στην τουαλέτα, έφτασα εν μέσω θεομηνίας (όσοι ζείτε στην Αθήνα, θυμάστε τα 9 μποφόρ και του 2 βαθμούς του ΣΚ) στο Αμαλία Φλέμινγκ. Μπαίνω πρώτα στη γιατρό για να πιστοποιήσει ότι μπορώ να δώσω αίμα.
-"Για ποιον θέλετε να δώσετε αίμα;"
-"Για κανένα, εθελοντικά δίνω" ένιωσα μια υπερηφάνεια, μόλο που ενδόμυχα ευχόμουν να με διώξει
-"Μα καλά με τέτοια θεομηνία, σηκωθήκατε και ήρθατε να δώσετε αίμα;"
-"Παρακαλώ;" έμεινα κάγκελο. Στο τσάκ ήμουν να φύγω, αλλά πείσμωσα και δεν αποθαρρύνθηκα.
-"Εεε το σκεφτόμουνα καιρό και σήμερα το πήρα απόφαση"
-"Α. Φοβάστε δηλαδή κιόλας;"
-"Εεε λιγάκι"
-"Εε και γιατί δίνετε αίμα τότε. Δεν σας υποχρεώνει κανείς"
-"Το ξέρω, αλλά δεν φοβάμαι τοοόσο, ώστε να με αποτρέψει" ... 2 μέρες άδεια, .. 2 μέρες άδεια .. ασ' την να λέει .. 2 μέρες άδεια ..

-"Μάλιστα" Σου λέει τι zombie είναι αυτό σήμερα που μας ήρθε;;

Αφού μου τρύπησε το δάχτυλο και μέτρησε τον αιματοκρίτη, πήρα το ΟΚ.
"Ως εδώ καλά ήτανε, τώρα τι κάνουμε", σκεφτόμουνα. Μπήκα στην αίθουσα αιμοληψιών και αμέσως αναγούλιασα, βλέποντας ξάπλα 2 άντρες με παρατεταμένα τα χέρια τους να γεμίζουν τα σακουλάκια τους με αίμα. Με πλησιάζει η νοσοκόμα και μου λέει "ξαπλώστε". Ξαπλώνω και περιμένω ..
-"Πρώτη φορά δίνετε αίμα;"
-" .. μ.. μάλιστα .."
-"Δεν είναι τίποτα .. μη φοβάστε"
-"Εεεε αυτό περιμένω να δω..."
Σηκώνω τα μανίκια, μου σφίγγει τα μπράτσα και αρχίζει να χτυπάει με το δάχτυλο να βρει φλέβα. Πότε από εδώ, πότε από εκεί, δεν αποφάσιζε.
-"Ααα δε μου αρέσουν αυτά ..." της λέω, "Δε βρίσκετε φλέβα;"
-"Ψάχνω την καλύτερη για να έχεις τη καλύτερη εμπειρία. Αλλιώς δε θα μου ξανάρθεις" γελάει αυτή.
Εκεί λοιπόν που βρέθηκε η νικήτρια φλέβα, έρχεται η γιατρός που με είχε δει αρχικά και άρχισε πάλι τα "αν φοβάσαι μη δώσεις" και "τι το θες" κτλ. Χριστέ μου μπήξε την επιτέλους να τελειώνουμε, σκέφτηκα, αλλά της είπα :
-"Μη φοβάστε, δε θα σας λιποθυμήσω"
-"Καλά, τρύπησέ την" ... μαμά μου ...
Πήρα μια ανάσα και τελικά μου έμπηξε την σύριγγα. Άρχιζε η εμπειρία, ανοιγόκλεινα τη γροθιά μου σιγά σιγά και άρχισε να μετράει το 10λεπτο. Κοιτούσα το ρολόι απέναντί μου, κοιτούσα τριγύρω, αλλά καθόλου το χέρι μου. Αλλά επειδή είναι να μη μου μπει κάτι στο μυαλό εμένα, είπα να κοιτάξω, έτσι για να ξέρω πως είναι. Και είδα.
Είδα μια βελόνα σε μέγεθος ταβανόπροκας να βγαίνει-μπαίνει στο χέρι μου. Εγώ νόμιζα ότι θα ήταν μια βελονίτσα σαν και αυτές που σου παίρνουν αίμα. Αναγούλιασα και κοίταξα από την άλλη. Παρόλο το αηδιαστικό θέαμα, δεν πονούσε.
Όταν πέρασε το 10λεπτο και έδωσα 350ml από το αίμα μου, πήρα πάλι μια ανάσα και έβγαλε τη βελόνα από το χέρι. Μου είπε να κρατήσω το βαμβάκι, αλλά .. για 1 κλάσμα του δευτερολέπτου το άφησε γρηγορότερα από ότι το έπιασα εγώ και έπεσε το βαμβάκι.
Ένας πίδακας από το αίμα μου άρχισε να πιτσιλάει από εδώ και από εκεί, εγώ να την ενημερώνω γιατί δεν το είχε δει και μέσα στον πανικό να ψάχνουμε για βαμβάκια και ιστορίες. Όταν ταπώσαμε το χέρι μου επιτέλους, με ρωτάει πώς αισθάνομαι και της λέω ότι αισθάνομαι λίγο σα να ζαλίζομαι. Με οριζοντιοποίησε κατευθείαν ώστε να αιματώνεται ο εγκέφαλος, φώναξε μια άλλη νοσοκόμα η οποία μου έδωσε οινόπνευμα να αναπνέω και ΟΚ τη γλίτωσα, δεν λιποθύμησα.
Προσωπικά δε νομίζω ότι η θέα του αίματος με κλόνισε, απλά το σοκ σε συνδυασμό με την αδυναμία που μόλις είχα δώσει αίμα, με έκαναν να αισθανθώ περίεργα. Μετά από άλλα 10 λεπτά σηκώθηκα και με πλάκωσαν σε πορτοκαλάδες και αλμυρά μπισκοτάκια.
Τελικά πήρα την πολυπόθητη βεβαίωση και έφυγα. Δεν μπορώ να πώ ότι "δεν ήταν τίποτα" αλλά ούτε και ότι "δεν το ξανακάνω με τίποτα".

Ετοιμάσου για Χαβάη!!

2008-02-03T13:32:00.000+02:00

Ο ήλιος ψιλοφλέρταρε με τις γρίλιες του παντζουριού μου και κατάφερε να με ξυπνήσει. Ξυπόλητη και αναμαλλιασμένη, άνοιξα παράθυρο και πλέον παραδόθηκα άνευ όρων στον εκπληκτικό κυριακάτικο ήλιο.
Μμμμ μύρισε Άνοιξη ... μη πω Καλοκαίρι!!!
Έβαλα την καφετιέρα και κατευθύνθηκα προς τον υπολογιστή. Τότε θυμήθηκα ένα κεφάτο τραγουδάκι που άκουσα την Παρασκευή στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου που πολύ με ξεσήκωσε. Το κατέβασα και το έχω στο replay από το πρωί. Για τους γείτονες δεν είναι πολύ καλό αυτό, αλλά κι εγώ κάνω υπομονή άλλες φορές που ακούν την Chiculata από τα αξημέρωτα.
Έχω, λοιπόν την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο τραγουδάκι θα γίνει hit του καλοκαιριού ... κλεμμένη μουσική αλλά ωραία διασκευή.
Θυμίζει beach party, καλοκαιρινό βραδάκι, δροσερό αεράκι, κόκκινο κρασάκι (καταλάβατε πώς πάει) και υπό τους ήχους μουσικής reggae ..
Ακούστε το και αν δε σας κολλήσει να μη με λένε seaina!

Δίκιο δεν είχα ;;;;

"Η γυναίκα με τα μαύρα"

2008-02-01T09:02:00.000+02:00

Το περασμένο Σάββατο με τους φίλους μου πήγαμε θέατρο. Σε μια παράσταση για την οποία είχα ακούσει πολύ καλά λόγια και με χαρά μπορώ να τα εμπλουτίσω και να τα μεταδώσω σε σας.

Λέγεται "Η γυναίκα με τα μαύρα" και παρουσιάζεται στο Θέατρο Μέλι. Παίζουν οι ηθοποιοί Γιώργος Κέντρος και Δάνης Κατρανίδης, σε σκηνοθεσία Δάνη Κατρανίδη.
Η πλοκή του έργου έχει να κάνει με την εξιστόρηση ενός δικηγόρου μια υπόθεσης του. Αυτή η υπόθεση είχε να κάνει με τη διαθήκη μιας γριάς που ζούσε σε ένα σπίτι (το σπίτι των βάλτων), το οποίο όπως και η ευρύτερη περιοχή ήταν στοιχειωμένη από τη "γυναίκα με τα μαύρα".
Είναι μια λιτή από πλευρά σκηνικών παράσταση και με δεδομένο των 2 μόνο ηθοποιών, φαντάζεσαι ότι θα βαρεθείς. Το αντίθετο. Είναι πολύ ατμοσφαιρική, με χαμηλό φωτισμό, τεχνητή ομίχλη, περίεργους και τρομακτικούς ήχους και μια γυναίκα με άσπρο πρόσωπο που εμφανίζεται συχνά πυκνά από το πουθενά και σου κόβει την ανάσα. Είναι επίσης και από τις παραστάσεις που σε βάζουν στη διαδικασία να σχηματίσεις εικόνες στο μυαλό σου και να εξασκήσεις την φαντασία σου.
Εν κατακλείδι, πολύ ευχάριστη παράσταση και οι ηθοποιοί εξαιρετικοί!
The woman in black.

Εκοιμήθη.

2008-01-28T08:47:00.000+02:00

Ανοίγει το ραδιόφωνο και μες την παραζάλη των πρώτων ξυπνητών μου στιγμών, βρίσκομαι να πλημμυρίζομαι από λιβάνια και ψαλμωδίες. Ανοίγω απότομα τα μάτια μου με την ελπίδα ότι δε θα αντικρύσω τον Αγ. Πέτρο ή το Βελζεβούλ να με καλημερίζει και όντως με χαρά διαπιστώνω ότι είμαι είμαι στο δωμάτιό μου. Ανακάθομαι και ανακαλύπτω πως ο Χριστόδουλος πέθανε.
Σηκώνομαι με περίσσεια αναμονή για τις ημέρες πλούσιας επικαιρότητας που έρχονται και ανοίγω τηλεόραση. Κάνω το κλασσικό zapping για να αποφασίσω πού θα το αφήσω. Κάποιοι έχουν διαφημίσεις, ο Alpha έχει τον Αυτιά (μπλιάχχΧ) ο οποίος με αναγουλιάζει πρωί πρωί με τα γλειψίματά του και σταματάω στον Παπαδάκη. Το μη χείρον βέλτιστο. Με περίλυπο ύφος εκθειάζει τον εκλιπόντα και κάνει διαρκείς τηλεφωνικές συνδέσεις με ανθρώπους που τον γνώριζαν. Κάπου εκεί πέφτει πάνω σε κάποιον κ. Μουστάκη και κάποιον κ. Καλοκαιρινό, οι οποίοι όπως αποδείχθηκε δεν είχαν και σε μεγάλη εκτίμηση τον Αρχιεπίσκοπο.
- "Εεε εντάξει, δεν χάθηκε και το έθνος των Ελλήνων, τι να κάνουμε;" ο ένας
- "Τώρα είναι εκεί που όλοι κρινόμαστε. Ο Θεός θα τον κρίνει για αυτά που έκανε!" ο άλλος. Ένοιωσα αυτομάτως μια πίκρα και μια στεναχώρια να με κατακλύζει.
Προσωπικά με την εκκλησία δεν έχω και τις καλύτερες διπλωματικές σχέσεις. Την επισκέπτομαι μόνο τη Μ.Παρασκευή, το Πάσχα και σε γάμους, βαφτίσεις κτλ. Παλαιότερα την είχα ζήσει σε πιο έντονο βαθμό, αλλά μάλλον διαπίστωσα ότι δεν μου πηγαίνει αυτή η οπτική.
Anyway, τον Αρχιεπίσκοπο τον θυμάμαι από την αρχή που ανέλαβε το "τιμόνι της εκκλησία" (σημερινές φράσεις των καναλιών) που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν η αμεσότητά του και το γελαστό του πρόσωπο. Όπως και να το κάνεις "τον πήγαιναν" όλο και περισσότεροι. Με τα συλλαλητήρια δε, για την αναγραφή του θρησκεύματος στην ταυτότητα, οι απανταχού Έλληνες χριστιανοί συσπειρώθηκαν γύρω από το πρόσωπό του ως άλλοι σταυροφόροι, βλέποντας τη δημοτικότητά του να αυξάνεται διαρκώς.
Αυτή η δημοτικότητα δεν επηρεάστηκε σημαντικά από συσχετισμούς του με τη χούντα και δηλώσεις του τύπου "εγώ διάβαζα, δεν είδα να συνέβη τίποτα τότε", ούτε με διάφορα σκάνδαλα που ήρθαν στο φως, ούτε καν όταν ειπώθηκε (αλλά επιμελώς αποσιωπήστηκε) ότι η αιτία του καρκίνου του ήταν Ηπατίτιδα, την οποία άντε βρες πότε και πώς την κόλλησε.
Όλα αυτά θετικά και αρνητικά συνέβησαν. Αλλά στο άκουσμα της ταλαιπωρίας τόσο καιρό ενός ανθρώπου και ειδικά στο άκουσμα του θανάτου του, δεν μπορείς να είσαι ψυχρός και να βγάζεις το μένος σου. Στο κάτω κάτω "Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω"
Θα μου πεις αφού έτσι αισθάνομαι να υποκριθώ; Όχι. Άμα έτσι θες να εκφραστείς κάντο. Δικαίωμά σου. Εάν όμως περάσεις τα ίδια και τότε βγουν οι εχθροί σου και χαίρονται πάνω στο δικό σου Γολγοθά, μην αντιδράσεις, δικαίωμά τους είναι.
Αυτά.
Δεν τον συμπαθούσα, ούτε τον αντιπαθούσα.
Απλά ήταν ο μόνος Αρχιεπίσκοπος ως τώρα που ξέρω και θυμάμαι.

Επιστημονικό Συμπόσιο Ένωσης Ελλήνων Φυσικών

2008-01-25T15:08:00.000+02:00

Comeback

2008-01-22T20:35:00.000+02:00

Όχι. Όχι. Όχι σας λέω. Δεν συμμετείχα στην απεργία των σεναριογράφων του Hollywood.

Αχχ καημενούλια μου .. σας νοιώθω..
Πώς να ζήσετε τόσο καιρό δίχως εμένα;;
Αλλά ελπίζω να μου δικαιολογείτε κι εμένα της καψερής "μια στάση".
Ξέρω, ξέρω τι θα πείτε: "Να είσαι καλά, να βρεις τον εαυτό σου, να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να επιστρέψεις δριμύτερη". Συγγνώμη αλλά, τρίχες κατσαρές.
Αν ήταν ικανό ένα διάστημα 2-3 μηνών να καλύψει τα ψυχολογικά μου κενά και να διορθώσει όσα με περίσσεια χάρη έχει φτιάξει σε εμένα η φύση, πλανώμαι πλάνην οικτρά.
Οπότε τα έφερα από εδώ, τα έφερα από εκεί, άντε ξανά τα ίδια, τα ίδια από την αρχή.
Εεε είναι και το καθήκον που καμπούριασε την πλάτη μου, τα μυριάδες μηνύματά σας που κατέκλυσαν το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, τα αναρίθμητα σχόλια που γέμισαν ασφυκτικά τα παλιά μου κείμενα (τέτοιες επιτυχίες ούτε η zoi20 στις μεγάλες της δόξες) και γενικά όλες οι φωνές που άρχισαν να στοιχειώνουν τα ονειρά μου...
Δεν μπορούσα να γυρίσω την πλάτη στο πεπρωμένο μου .. για αυτό και επειδή ΕΣΕΙΣ το ζητήσατε, η seaina επέστρεψε!!!
Το τι έχει συμβεί τον τελευταίο καιρό δε λέγεται. Σε προσωπικό επίπεδο και πανελλαδικό.
Στην αρχή της "στάσης" μου το έριξα στη δουλειά. Αχ πόσο λυτρωτική είναι πολλές φορές. Φάνηκα χρήσιμη, παραγωγική και μάλιστα το έργο που παρήγαγα εθαυμάστη από Διευθυντές και το Διευθύνων Σύμβουλο της εταιρείας. Αυτό όσο να'ναι σε τονώνει.
Από την άλλη πέρασα τα πρώτα μου Χριστούγεννα στη νέα μου φωλίτσα, την οποία στόλισα με ένα μικρούλι δενδράκι, με λαμπάκια, γιρλάντες, μπαλίτσες .. έγινε πολύ ζεστό!
Επίσης για πρώτη μου φορά έκανα μελομακάρονα και κουραμπιέδες, αλλά με τις παχυντικές τύψεις να με κατατρέχουν, αποφάσισα να τα κάνω με γλυκαντικές ουσίες. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν, ούτε και κανέναν αλλό που τα δοκίμασαν.
Πήγα ταξιδάκι στο Καρπενήσι και στη Λίμνη Πλαστήρα, πετάχτηκα και μια μέρα στο Ναύπλιο, όπου είδα και χιόνια και άλλαξα και τον αέρα μου.
Κάπου εκεί, λοιπόν ανακάλυψα πως ο Πασχάλης έκανε ένα στιγμιαίο λάθος, επί 4 χρόνια το οποίο είχε ως αποτέλεσμα ένα αγοράκι.
Εκεί κοντά ο κ. Ζαχόπουλος ανακάλυψε πως δεν έχει φτερά και δεν μπορεί να πετάξει, γεγονός που πρωταγωνιστεί ακόμα στα κανάλια.
Ααα παράλληλα μια 35χρονη συμβασιούχος, ερωτευμένη τρελά με τον κ.Ζαχόπουλο απαθανάτισε προσωπικές τους στιγμές για το προσωπικό της αρχείο. Κατά λάθος και ακόμα δεν ξέρουμε πως, ο φερόμενος ως Φρόντο Μπάγκινγκς dvd-οκουβαλητής διέδωσε το πολύτιμό υλικό σε πολιτικά και δημοσιογραφικά στέκια. Όμως επειδή αν για κάτι πρέπει να υπερηφανευόμαστε που είμαστε έλληνες είναι η διακριτικότητα, η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός το συνάνθρωπο ΚΑΝΕΝΑΣ, μα κανένας δεν δέχτηκε να δει αυτό το υλικό. Τώρα πώς 2-3 φωτογραφίες κατάφεραν να ξεγλιστρήσουν εε κανείς δεν είναι τέλειος... αλλά κανένας από εμάς δεν αγόρασε το έντυπο για να της δει.
Και ξαφνικά ανάμεσα σε καταιγισμό πληροφοριών για emo, trendy και κάγκουρες, 2 καρδιακοί φίλοι, με ισχυρή την οικολογική τους συνείδηση, άρχισαν να τσακώνονται και να λογομαχούν επειδή ο ένας δεν πέταξε τις μαύρες σακούλες με τα χάρτονομίσματα στον κάδο ανακύκλωσης, όπως θα έκανε ο άλλος. Τς τς τελικά είμαι πολύ υπερήφανη για την καταγωγή μου.
Είδε και απόειδε και ο προκαθήμενος (προξαπλώμενος πλέον) της εκκλησίας και αρρώστησε. Και επειδή στη Ελλάδα έχουμε και πλούσια πανίδα, βγήκαν οι ύαινες από τα λαγούμια, πέταξαν και οι γύπες από τα απόκρημνα στέκια τους και άρχισαν να τη στήνουν έξω από το Π. Ψυχικό. Αλλά θα μου πεις ζωντανά του ΘΕΟΥ είναι και αυτά, να μην φάνε; Άλλωστε όταν ο Σεραφείμ χαροπάλευε κάποια χρόνια πριν, δεν αναζητούσε τροφή κάποιος γύπας τότε, ο νυν πληγωμένος αετός;;;
Τι να πεις;;
Μήπως στο εξωτερικό επικρατεί η λογική;; Ένα θα σας πω : Σαρκοζί .. στα χνάρια του Μπερλουσκόνι και του Μπους, παραλαμβάνει επάξια τα σκήπτρα του Καραγκιόζη. Γιατί τι πιο λογικό, να εκλέγεσαι πρωθυπουργός, να μην ασχολείσαι καθόλου με τη χώρα σου, να χωρίζεις τη γυναίκα σου και σε 3 μήνες να ξαναπαντρεύεσαι;;
Ααα η Χίλαρι Κλίντον εκλέχτηκε στη Γερουσία σας τα είπα;;
ΟΛΑ - ΖΟΥΓΚΛΑ!!
Όχι πείτε μου εσείς που είστε πιο σοβαροί από εμένα. Πώς να μην οδηγηθώ σε "μια στάση";; Σε μια δυσθυμία;; Στα σκαλιά του ψυχιάτρου;; Στα πρόθυρα της κατάθλιψης;;
Αλλά κατέληξα. Σε αυτό το περιβάλλον γεννηθήκαμε και υπό αυτές τις συνθήκες κληθήκαμε να ζήσουμε. "Εεε όχι δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!!"

Glad to be back παιδάκια!!

2008 ευχές!

2008-01-05T15:25:00.000+02:00

Ξέρω δεν υπήρξα πιστή και πως ίσως δεν δικαιούμαι να αναζητώ το ενδιαφέρον ..

Ολόψυχα εύχομαι καλή χρονιά σε ΌΛΟΥΣ και
2008 νέα, όμορφα συμβάντα για τον καθένα σας μέσα στο 2008!

«Μη σκέφτεσαι»

2007-11-09T10:10:00.000+02:00

Ακόμα και η πιο αγαπημένη σου μελωδία, όταν επιλεγεί ως ήχος ξυπνητηριού, γίνεται μισητή. Ξυπνάς με δυσκολία και σκέφτεσαι πόσες ημέρες υπολείπονται μέχρι το Σάββατο για να μην ξυπνήσεις στις 6. Τα αγουροξυπνημένα σου βήματα σε οδηγούν στο μπάνιο όπου αντικρίζεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη. Σκύψε, πλύσου και «Μη σκέφτεσαι».

Ντύνεσαι βιαστικά, βάφεσαι μηχανικά και τελικά δε σου αρέσεις. Κάτι πρέπει να κάνεις επιτέλους για αυτό. «Μη σκέφτεσαι».
Με τα κλειδιά στο χέρι φεύγεις για τη δουλειά που τόσο πολύ προσπάθησες να βρεις και που τελικά δεν σου αρέσει. Συνεχείς, μελετημένες προσπάθειες για αναγκαστικές, επιβεβλημένες ανάγκες. Αιματηρές προσπάθειες για αποτελέσματα που ματώνουν. Σηκώνεις τους ώμους. «Μη σκέφτεσαι».
Το ασανσέρ σε αφήνει στο ισόγειο, όπου η πρώτη σου εικόνα είναι τα απλήρωτα κοινόχρηστα που εδώ και καιρό μόνο εσύ χρωστάς. Πότε θα ορθοποδήσεις επιτέλους; Τσάμπα οι «συνεχείς, μελετημένες προσπάθειες» τόσα χρόνια; Προσπερνάς και λες «Μη σκέφτεσαι».
Στο δρόμο προς το αυτοκίνητο μια άσχημη μυρωδιά σουφρώνει τη μύτη σου και σου θυμίζει πως για ακόμα μια μέρα τα σκουπίδια φλερτάρουν με την κορυφή του Έβερεστ. Εκεί επιταχύνεις και φωνάζεις «Μη σκέφτεσαι»!!
Μπαίνεις στο αυτοκίνητο και βάζεις μπρος. Το πρώτο παιχνίδισμα στο μάτι είναι το πορτοκαλί λαμπάκι της στάθμης της βενζίνης. Πάτος. Από ημέρες ψάχνεις φτηνή βενζίνη μα συνηδειτοποιείς πως όσο το καθυστερείς η φτηνότερη τιμή ήταν πάντα η χθεσινή. «Μη σκέφτεσαι».
Ξεκινάς και ανοίγεις το ραδιόφωνο. Σεισμοί, πόλεμοι, θανατικό παντού. Θανατικό όχι από αγιάτρευτες ασθένειες όπως παλιά. Θανατικό από ζώντες οργανισμούς. «Μη σκέφτεσαι».
Στο φανάρι, με αναμμένο το φλας περιμένεις να στρίψεις μα τελευταία στιγμή σε προσπερνά και σου κλείνει το δρόμο κάποιος άλλος. Τι να πεις; «Μη σκέφτεσαι»
Βγαίνεις στην εθνική οδό η οποία εκτός του ότι είναι η μοναδική σου δίοδος επαφής με τη δουλειά σου, είναι και μποτιλιαρισμένη. Σταμάτα, ξεκίνα, σταμάτα, ξεκίνα, πάλι θα αργήσεις και θα καταναλώσεις μεγάλο μέρος της βενζίνης σου. Αχ υπομονή «Μη σκέφτεσαι»
Στη δουλειά αντιμετωπίζεις πρόσωπα σκυθρωπά, νυσταγμένα που όσο περνάει η ώρα γίνονται όλο και πιο βαριεστημένα. Διακρίνεις επίσης βλέμματα αιχμηρά, γεμάτα δίψα για εξουσία, πρόθυμα να χρησιμοποιήσουν άνομα μέσα για να ανελιχθούν. Σκύψε κάνε τη δουλειά σου ήσυχα και «Μη σκέφτεσαι»
Μετά από κάποιες ώρες δουλειάς, μηχανικά κλείνεις τον υπολογιστή και κατευθύνεσαι προς το αμάξι, όπου πάνω του βλέπεις μια κλήση για παρκάρισμα σε πεζόδρομο. Αυτό σου έλειπε .. και πού αλλού να παρκάρεις;; «Μη σκέφτεσαι»
Ξαναμπαίνεις στο αυτοκίνητο και στην εθνική, όπου και βιώνεις τον άλλο Γολγοθά, της επιστροφής. Στο ραδιόφωνο κάνεις zapping, αλλά δεν ξεφεύγεις από κομμένες εκφράσεις του τύπου: «αυξήσεις, ανεργία, βασικός μισθός, ασφαλιστικό, σύνταξη, τα ταμεία άδεια». Να νευριάσεις και με το φορτηγό που πάει αργά στην αριστερή λωρίδα της εθνικής ή …. Μπα … . «Μη σκέφτεσαι»
Μπαίνεις στο σπίτι όπου ο μόνος που σε περιμένει είναι η μοναξιά. Ανοίγεις τα παντζούρια να αεριστεί και να φωτιστεί το σπίτι. Οι νέοι λογαριασμοί στέκουν αγέρωχοι και απλήρωτοι στο γραφείο πάνω, αλλά με τρόπο τους αγνοείς. «Μη σκέφτεσαι»
Το στομάχι σου άδειο, όπως και το ψυγείο σου. Εύκολη λύση .. 2 σουβλάκια, μια σαλάτα και 1 coca light (για τις τύψεις). Κάνεις ένα μπάνιο στα γρήγορα ή έτσι συνήθως ξεκινάει. Όταν όμως αρχίσει να ρέει το νερό πάνω σου θες να κάτσεις με τις ώρες. Είναι η ώρα που εξαγνίζεσαι η ώρα που δεν σκέφτεσαι ότι δεν σκέφτεσαι.«Μη σκέφτεσαι»
Με το μπουρνούζι καλά δεμένο στη μέση σου, ανοίγεις την επικοινωνία με τον έξω κόσμο και συνάμα τη συντροφιά σου, την τηλεόραση. Τρως και βλέπεις, λαμβάνεις. Είναι η ώρα που λαμβάνεις. Εισέρχονται μέσα σου τροφή για την επιβίωση και πληροφορίες για την αποχαύνωση. Λάμβανε και «Μη σκέφτεσαι».
Σε κάποια φάση που τελειώνει το φαγητό (επιτέλους μια δραστηριότητα), κοιτάς το κινητό σου. Μηδέν εισερχόμενα και μηδέν αναπάντητες. Ανοίγεις τον υπολογιστή σου, μηδέν email, μηδέν comments. Μηδέν, μηδέν, μηδέν .. «Μη σκέφτεσαι».
Είναι νωρίς. Παίρνεις τηλέφωνο στο πρώτο όνομα που βλέπεις στον κατάλογό σου. Δεν μπορεί. Μετά από τη 7η επανάληψη του σκηνικού, επιτέλους κάποιος μπορεί να βγείτε να πάτε για ένα ποτό. Συναντιέστε και δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο που χρόνια ξέρεις. Δεν είναι τόσο ο πολύς καιρός που έχετε να τα πείτε, όσο το ότι πλέον και αυτός έχει γίνει σαν και εσένα και δεν σκέφτεται. «Μη σκέφτεσαι»
Μιλάτε, μιλάτε, τον κοιτάς και δεν αισθάνεσαι τίποτα. Το μόνο κοινό σας, τα παράπονά σας και οι γκρίνιες σας για τις δυσκολίες της ζωής. Τα συγκαταβατικά σας νεύματα, τα παραδομένα όνειρα. Βαυκαλίζεσαι. Δεν είσαι μόνος. «Μη σκέφτεσαι»
Γυρνάς στο σπίτι. Ξαπλώνεις στο διπλό σου κρεβάτι, στη δική σου πάντα πλευρά. Η άλλη πλευρά ακόμα αναζητά ιδιοκτήτη. Πρέπει να το γυρίσεις ανάποδα το στρώμα κάποια στιγμή για να μη χαλάσει μονόπλευρα. Κλείνεις το φως. «Μη σκέφτεσαι»
Ονειρεύσου μόνο. Εκεί πάλι δεν σκέφτεσαι αλλά εκεί όλα είναι όμορφα και εύκολα.«Μη σκέφτεσαι» λοιπόν.

Μια στάση

2007-10-23T21:59:00.000+03:00

Ξεκίνησε ένα ταξίδι δίχως να ερωτηθεί. Το ξεκίνησε υπό φαινομενικά ιδανικές συνθήκες, παρόλο που όσο αποκτούσε εμπειρίες διαπίστωνε ότι οι συνθήκες ήταν ύπουλα τρωτές.
Κλήθηκε να συνεχίσει .. το ένστικτο της αυτοσυντήρησης βλέπετε _ αυτό το ένστικτο το οποίο μας ωθεί να μεταλλάξουμε χαρακτηριστικά μας, να "χαμαιλεοντίσουμε" γνωρίσματά μας.

Εφοδιασμένη με το δικό της γενετικό υλικό και το επίκτητο "ιδανικό", πορεύτηκε αρχικά με δισταγμό, έτσι δοκιμαστικά. Ο δρόμος δύσκολος μα συνάμα ενδιαφέρον, την καλούσε σε ακόμα πιο δύσβατα μονοπάτια. Συχνά πυκνά σε στάσεις της, γευόταν τους καρπούς της επιτυχίας της. Παράλληλα όμως στα νυχτέρια της πάλευε με δαίμονες, οι οποίοι άρχισαν από νωρίς να στοιχειώνουν τα όνειρά της. Αυτοί οι δαίμονες με το πέρασμα του χρόνου την επισκέπτονταν δίχως πρόγραμμα, πότε σε στρωτά μονοπάτια και πότε σε κακοτράχαλα βουνά. Αναγκασμένη να συνεχίσει με τις δυνατές λιγότερες απώλειες, βρήκε τρόπο να τους αγνοεί, να στρέφει τα αυτιά της κόντρα στον άνεμο, μην αφήνοντας χώρο για τίποτα άλλο.

Η περιέργειά της, το πείσμα της και η λαχτάρα της για νέους προορισμούς την πήγαν μακριά. Για πολλούς η επιτυχημένη ταξιδεύτρια, είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, ένας γεμάτος, πλήρης άνθρωπος. Κι όμως, ευπροσάρμοστη σε εξωγενείς παράγοντες έμαθε να ανταπεξέρχεται σε καθημερινά, πρακτικά θέματα, αλλά να πολεμά τους δαίμονες δεν έμαθε ποτέ. Απόπειρες μόνο με εφήμερα αποτελέσματα. Τίποτα το διαχρονικό.

Όσο περισσότερο αγνοούσε αυτούς τους δαίμονες, τόσο τους ενδυνάμωνε. Τους άφησε να επηρεάσουν τη διάπλαση της πορείας της. Η επιρροή τους αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς της.

Άραγε μπορούσε να τους αντιμετωπίσει νωρίτερα; Μόνη ή με βοήθεια; Κι αν τους αντιμετώπιζε ποια θα ήταν σήμερα; Τι ταξίδια θα επέλεγε και με ποιο τρόπο θα τα βίωνε;

Τον τελευταίο καιρό κάνοντας ριψοκίνδυνα ταξίδια, ρισκάρισε, δεν υπολόγισε τις συνέπειες πιθανής αποτυχίας. Παράλληλα, ξεχασμένοι και μη δαίμονες εμφανίστηκαν πάλι στη ζωή της. Επιπλέον ο καιρός κάθε άλλο παρά ευνοϊκός στάθηκε. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, μια γριά τσιγγάνα που συνάντησε τυχαία στο δρόμο της, την προειδοποίησε για την δυσοίωνη έκβαση των ταξιδιών της.

Λύγισε. Συνέχισε με λιγότερο σθένος, με πεσμένα φτερά, αλλά συνέχισε. Θα μου πεις και πώς να σταματήσει κανείς. Τα μάτια της γεμάτα μελαγχολία πια, αποθάρρυναν τους πιθανούς συνομιλητές της. Η ψυχή της γεμάτη απογοήτευση απέτρεψε πιθανή ψυχολογική προσέγγιση. Κάτι τέτοιες ώρες είμαστε μόνοι. Έτσι και αυτή, μπορεί καθημερινά να περιτριγυρίζεται από πολλούς συνταξιδιώτες, μα αισθάνεται και είναι μόνη. Δεν ξέρω καν αν μια προσέγγιση είναι ικανή να της δώσει μια ώθηση. Πολλοί επιχειρούν, μα όλα είναι στη μίζα του δικού μας μυαλού.

Αποφασίζει λοιπόν, να κάνει μια μεγάλη στάση. Να ταξιδέψει πλέον μόνο σε εσωτερικά μονοπάτια. Να συναντήσει τους δαίμονές της και να τους αντιμετωπίσει. Δίχως αυτό, μέλλον δεν υπάρχει. Μπορεί να γελά, να δείχνει πρόσχαρη και οικεία να την προσεγγίσεις, αλλά μέσα της υπάρχει τόση απρόσμενη αναστάτωση. Καιρό τώρα κολλημένη μέσα σε ένα έλος, αφήνεται να βουλιάξει. Προκειμένου να την καλύψει ο βούρκος, θα δοκιμάσει κάτι να κάνει.

Όταν και άμα καταφέρει κάτι θα επιστρέψει.

Ως τότε απλά θα σας παρατηρεί και που και που θα αφήνει το σημάδι της.

"Disc is not accessible"

2007-10-18T23:19:00.000+03:00

Είμαι πολύ στεναχωρημένη ...
Ένας εξωτερικός σκληρός δίσκος που αγόρασα το Μάρτιο, για να οργανώσω όλα μου τα αρχεία και να τα προσεγγίζω αραιά και που, και όχι καθημερινά όπως τον εσωτερικό, δεν ανοίγει.
Άσε που κάνει και θόρυβο ...
Μάλλον παρέδωσε πνεύμα ..
Όλη μου η "ψηφιακή" ζωή βρίσκεται εκεί μέσα ..
Και από λίγο που το έψαξα, η ανάκτηση κοστίζει τρελά λεφτά!
Είμαι πολύ στεναχωρημένη ...

Στο μικρόκοσμο ενός γυμναστηρίου

2007-10-17T22:12:00.000+03:00

Σας έχω πει ότι πηγαίνω γυμναστήριο έτσι;; Έτσι.

Πέραν του "υγιεινού" του πράγματος (βλ. βελτίωση της φυσικής κατάστασης και απώλεια περιττού βάρους), προσωπικά απέκτησα ένα επιπλέον ενδιαφέρον. Από την 1η μου φορά φέτος εκεί, δίχως συγκεκριμένο και εμφανώς παρατηρήσιμο λόγο .. αρχικά, άρχισα να χαζεύω τους συν-ιδρωμένους και συν-ξεφυσωμένους μου γυμνάζοντες, αποκτώντας ένα δημοσιογραφικό κίνητρο. Κατέληξα λοιπόν, ότι το γυμναστήριο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, που διέπεται από θεσμούς και ιεραρχίες (άτυπες και μη). Θα μου πεις, καλά για νέο μας το λες; Όχι απλά σε ακόμα ένα μέρος, όπου υπάρχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων, το επιβεβαίωσα.
Από την πρώτη φορά είσαι μόνος σου .. δηλαδή κάνεις ό,τι θες, μιας και το "υλικό" είναι δικό σου. Θες να δυναμώσεις τα μπράτσα, επικεντρώνεις στο να σηκώνεις βάρη. Θες να χάσεις κιλά, ξεσκίζεσαι στην αερόβια γυμναστική (διάδρομος, step, ποδήλατο κτλ).
Ο δικός μου αρχικός σκοπός είναι να χάσω αφενός κανα κιλό, αφετέρου να σφίξει λίγο το μπουτάκι, να μπει πιο μέσα και η κοιλίτσα κτλ. Διαπίστωσα ότι ανήκω σε μια πολύ κοινή και μονότονη ομάδα "εργασίας", στην ομάδα των απανταχού κοριτσιών που έχουν κάποιο κόμπλεξ με τα κιλά τους και ονειρεύονται να γίνουν .. το ανέφικτο, δηλαδή σαν την Καγιά. Χμμ πολύ ενδιαφέρον, μέσα έξω μονότονη .. (το μέσα αναφέρεται στην ομάδα αίματός μου Α+, που γαλαζωπή δεν τη λες).
Anyway, άρχισα από νωρίς με το διάδρομο και το ποδηλατάκι, και ακολούθως με σετάκια κοιλιακών και ραχιαίων. Σαν κλασσικό ψάρι αρχικά, ούτε νερό έπινα, ούτε λεπτό σπαταλούσα, ούτε μια πετσέτα κουβαλούσα. Αλλά όπως από καταβολής κόσμου όλοι μας μιμούμαστε και προσαρμοζόμαστε σε υπάρχουσες συνθήκες, έτσι και εγώ απέκτησα εμφάνιση και κίνηση Intersports. Ναι ναι είτε αθλήτρια του ensample βλέπεις να πηγαίνει για προπόνηση, είτε εμένα ένα και το αυτό. Καλά καλά ατυχές το παράδειγμα, αλλά καταλαβαίνετε που θέλω να επικεντρώσω χαχα!
Στο μικρόκοσμο ενός γυμναστηρίου λοιπόν υπάρχουν οι προπονητές, όπου σαφώς και δεν κάνουν την ίδια δουλειά. Όχι από πλευρά καθηκόντων αλλά από πλευρά διάθεσης, είναι ας πούμε ο προπονητής_α-πάντα γούσταρα τη γυμναστική και την έκανα επάγγελμα και ο προπονητής_β-πέρασα τυχαία στη γυμναστική ακαδημία και βαριέμαι να κουνήσω το δαχτυλάκι μου. Αρχικά ως γνήσια γκαντέμω έπεσα στον κοιμίση.
-"Τι να κάνω τώρα;"
-"Πήγαινε εκεί και κάνε αυτό"
μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να personalize το εκάστοτε όργανο (σε διαστάσεις και βάρος), τον φώναζα να μου δείξει. Δυσανασχετούσε, αλλά συγγνώμη, εγώ τα έχω σκάσει για να μην κάθομαι.
Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου ο κοιμίσης μετατρέπεται σε Πετρουλάκη (όσον αφορά τη διάθεση, μην παρεξηγηθώ) πότε λέτε;; Μα σαφώς όταν τον φωνάζει για βοήθεια μία άλλη ομάδα γυμναζομένων (εξίσου συνηθισμένη με τη δική μου, αλλά πιο γκλαμουράτη). Είναι η ομάδα που απαρτίζετε από κοριτσόπουλα κατεξοχήν μικρά, ξανθά, αδύνατα, με τις κοιλιές έξω, τα ντεκολτέ ανοιχτά και τα στρινγκ κάτω από τα κολάν. Μία ομάδα δηλαδή που δε χρειάζεται γυμναστική, αλλά με την οποία ασχολείται όλο το γυμναστήριο. Οι γλάστρες!!
Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί εκτίμησα τον προπονητή-β, ο οποίος όχι μόνο σε βοηθάει με το χαμόγελο στα χείλη όταν του το ζητάς, αλλά ακόμα κι αν περάσει από δίπλα σου την ώρα που κάνεις μια άσκηση, θα σε διορθώσει, θα σε συμβουλέψει και θα σε ενθαρρύνει.
Όσον αφορά του γυμναζόμενους τώρα, υπάρχουν πέρα από τις "γλάστρες" που λέγαμε παραπάνω, τα "πλατάνια" και τα "πλατανάκια". Τα πλατάνια είναι άνθρωποι μεγάλοι σε ηλικία, τα λεγόμενα τζόβενα, οι οποίοι κάνουν μπαμ από μακριά ότι μια ζωή γυμναζόντουσαν. Προσπαθούν λοιπόν να συντηρήσουν κάτι από την περασμένη αίγλη τους .. άλλοτε με επιτυχία άλλοτε δίχως. Το "πλατάνια" το εμπνεύστηκα από το μεγάλο της ηλικίας και το ογκώδες της εμφάνισης. Τα "πλατανάκια" είναι οι νεότεροι που με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξουν στην παραπάνω κατηγορία, μια ομάδα ζωσμένη με ζώνες μέσης, με γάντια, με επιγονατίδες, με φουλ εξοπλισμό-ρόμποκοπ.
Και οι 2 αυτοί είναι μια "ηχηρή" ομάδα. Και εξηγούμαι. Όταν θα σηκώσουν τα βάρη (γιατί κυρίως βάρη θα σηκώσουν) θα το διαλαλήσουν σαν τους ντελάληδες. Θα ξεφυσάνε σε βαθμό να πουντιάζεις άμα περνάς από δίπλα τους, θα κάνουν stretching καταλαμβάνοντας το μισό γυμναστήριο με κίνδυνο να σκοντάψεις πάνω τους, θα αλλάξουν θέση για να ξανακάνουν stretching μια και δεν τους θαύμασαν όλοι ακόμα και κυρίως όλες οι "γλάστρες". Γενικά κάνουν γυμναστική - επίδειξη.
Μια άλλη ομάδα που απαρτίζεται και από τα 2 φύλα, είναι αυτοί που προσφάτως έκαναν εξετάσεις αίματος και τα τριγλικερίδια χτύπησαν κόκκινο και ο καρδιολόγος τους ενήργησε αυτεπαγγέλτως. Είναι άνθρωποι που η ανάγκη τους έφερε στην πόρτα του γυμναστηρίου, δεν το θέλησαν ποτέ και το καθυστέρησαν όσο περισσότερο μπορούσαν. Είναι αστειούτσικη ομάδα, επειδή είναι γραφική. Ούτε η εμφάνιση, ούτε το στυλ της παραπέμπει σε γυμναστήριο, παρόλα αυτά είναι αξιοθαύμαστη ομάδα. Υπάρχουν δε πολλοί εκπρόσωποί της που είναι ικανοί να διαπρέψουν.
Μία άλλη ομάδα που παρατηρεί κανείς είναι η αδύναμη, υποτονική ομάδα των καχεκτικών. Λιπόσαρκοι εκπρόσωποί της, περιφέρονται στο χώρο σηκώνοντας με δυσκολία βάρος όσο μια τσάντα με καλσόν και κοιτάζονται στους καθρέφτες θεωρώντας ότι είναι οι σωσίες του Σβαντζενέγκερ. Αυτοί προσπαθούν να δυναμώσουν το μυικό τους σύστημα κυρίως, αλλά παράλληλα εξασκούν και την κουτοπονηριά τους. Πέτυχα ουκ ολίγες φορές μερικούς, που ενώ έκαναν άσκηση με 5 κιλά, όταν τελείωναν και έφευγαν από το μηχάνημα, το άφηναν με την ένδειξη 70 κιλά. Σου λέει μην έρθει καμιά "γλάστρα" και μας κοροϊδέψει.
Υπάρχει τέλος η ομάδα των λουφαδόρων. Αυτοί σπαταλώντας τα λεφτά του μπαμπά ή και τα δικά τους, κάνουν δημόσιες σχέσεις απλά. Περπατάνε στους διαδρόμους (όχι τα όργανα) αλλά του κτιρίου, κάνουν γνωριμίες, συζητάνε, πίνουν και κανα ποτήρι νερό, αλλά από ιδρώτα στάλα δε χύνουν.
Άδικη δεν είμαι, υπάρχουν εξαιρέσεις και αποκλίσεις από όλα τα παραπάνω, αλλά νομίζω θα συμφωνήσετε πολλοί ότι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα στο μικρόκοσμο ενός γυμναστηρίου!
Όχι ;;

Commandante Che Guevara

2007-10-09T17:24:00.000+03:00

9/10/1967 - 9/10/2007

40 χρόνια μετά το θάνατο του μεγάλου επαναστάτη!

Εκτελέστηκε από το στρατό της Βολιβίας, ο οποίος τον συνέλαβε με τη βοήθεια των ΗΠΑ και της CIA.

Tελευταία του επιθυμία: «Πείτε στον Φιντέλ ότι η επανάσταση στη Λατινική Aμερική δεν τελείωσε, και στη γυναίκα μου να ξαναπαντρευτεί».

Τελευταία του κουβέντα: «Σκοτώνετε, απλώς, έναν άνθρωπο»…

Ένα πολύ όμορφο αφιέρωμα για τη ζωή του υπάρχει εδώ.

Επιτέλους "κινούμαι"!

2007-10-06T12:23:00.001+03:00

Έκλεισε 1 ολόκληρη εβδομάδα σε νέο επαγγελματικό χώρο, μετά από 2 μήνες καθισιό.

Τη Δευτέρα το πρωί ξύπνησα (τρόπος του λέγειν επειδή από την υπερένταση δεν έκλεισα μάτι όλο το βράδυ της Κυριακής), δίχως να με απασχολεί ότι ήταν πολύ πρωί. Έκανα ένα μπάνιο, ντύθηκα, στολίστηκα και έφυγα 1 ώρα νωρίτερα από το κανονισμένο, για τη στέγη της νέας μου επαγγελματικής "καριέρας", πφφφ!
Τόσο καιρό αναμονής, νόμιζα ότι ήμουν η μόνη προσληφθείσα στον ......Α.Ε., αλλά φτάνοντας εκεί βρήκα άλλους 12 ψαρωμένους σαν κι εμένα. Αρχικά και μέχρι να λάβουν χώρα οι απαραίτητες, πρώτες, διαδικαστικές ενέργειες, είχαμε το ύφος του "κοιτάω τριγύρω μου και μαζεύομαι στη γωνιά μου χωρίς να ενοχλώ".
2-3 κοπέλες από τον Τομέα του Ανθρώπινου Δυναμικού, επιφορτισμένες με το ρόλο του ξεψαρώματος, μας οδήγησαν στον 6ο Όροφο, στην αίθουσα συσκέψεων του Δ.Σ., δίπλα στο γραφείου του Διευθύνοντα Συμβούλου. Υπογράψαμε τις συμβάσεις μας, μας ενημέρωσαν για τους μισθούς μας και τα επιδόματα, το ωράριο, τις μαγνητικές κάρτες, τις αργίες, τα είδη των αδειών μας και γενικά για ό,τι θα ντρεπόμαστε να ρωτήσουμε εμείς. Επιπλέον μας "έκλεισαν" το μάτι με συμβουλές και αποκαλύψεις για ανοχές των ανωτέρω και ελαφρύνσεις και άλλα πολλά, όπως προοπτικές εξέλιξης, ταξίδια κτλ κτλ.
Επιπλέον μας μοίρασαν ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα σεμιναρίων, "Σεμινάρια Νεοπροσληφθέντων" λέγονται. Από ότι διαπίστωσα στην πορεία της εβδομάδας, κάθε ημέρα εκπρόσωποι των διαφόρων διευθύνσεων μας ενημέρωναν για το αντικείμενο και τον τρόπο εργασίας τους. Ένα θέμα που αντιμετώπισα και εγώ και οι περισσότεροι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί (και συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε) είναι ότι ακόμα δε γνωρίζουμε σε ποια διεύθυνση θα τοποθετηθούμε και γενικά το τι θα κάνουμε. Μας είπαν ότι τα σεμινάρια είναι γενικού ενδιαφέροντος, δίχως άχαρες και εξειδικευμένες επιστημονικά εμβαθύνσεις και ότι για την ανάληψη των καθηκόντων μας θα ληφθούν υπόψη τα βιογραφικά μας, θα γίνουν συνεντεύξεις θα, θα, θα δούμε. Οπότε τα νεότερα από έβδομάδα.. (ααα, άσχετο, μου ήρθε και πολυαναμενόμενη και πολυπόθητη επιστροφή από την εφορία, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και μέχρι να πληρωθώ θα κλείσω κάποιες τρύπες).
Anyway, μετά από 2 μήνες απραξίας, αισθάνομαι και πάλι ότι κάτι κάνω (τώρα μόνο μαθαίνω). Είναι πολύ όμορφο να νιώθεις ότι .. "κινείσαι".

Τώρα τι;

2007-09-29T13:34:00.001+03:00

Είναι από εκείνα τα πρωινά που ξυπνάς και αναρωτιέσαι αν υπάρχει νόημα να ξυπνήσεις, αν υπάρχει κάποιος λόγος να σηκωθείς και να ενταχθείς σε μια επιβεβλημένη καθημερινότητα. Αισθάνεσαι πως την προηγούμενη ημέρα σε πάτησε οδοστρωτήρας και πως δεν έχει απομείνει πλέον ισχυρό οστού να σε στηρίξει.

Από την άλλη ξέρω πως οι γυναίκες είμαστε υπερβολικές στο βίωμα συναισθημάτων, αλλά και στην έκφρασή τους. Αγαπημένες μας εκφράσεις, οι ακραίες. "Ποτέ", "πάντοτε", "καθόλου", "πολύ".. και τόσες άλλες που βάζουν σε σκέψεις τους φίλτατους άρενες για την ψυχική μας κατάσταση. Και μη βιαστείτε εσείς οι άντρες να σκεφτείτε τις περιοδικές ανά μήνα ημέρες, οπότε και θα παραδεχτώ ότι είμαστε πιο ευαίσθητες συγκινησιακά και πιο ευερέθιστες νευρολογικά. Δεν είναι αυτές οι 5-10 ημέρες που μας χαρακτηρίζουν.

Είναι λοιπόν ένα πρωινό, όπου παραπαίω ανάμεσα σε μια σκληρή συνειδητοποίηση και στην αμφισβήτηση του ίδιου μου του εαυτού. Η σκληρή συνειδητοποίηση έχει να κάνει με την ελπίδα. Όταν συνειδητοποιείς (γιατί μη γελιέσαι, λίγο ως πολύ το ήξερες ότι έτσι συμβαίνει), όταν στο λένε κατάφατσα ότι δεν υπάρχει πλέον ελπίδα να υπάρξει αλλαγή, ξαφνικά χάνεις το πάτωμα κάτω από τα πόδια σου.
Λένε ότι δεν πρέπει να σκοτώνεις κάποιου την ελπίδα, διότι είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να διαθέτει. Δεν συμφωνώ απόλυτα, μα όταν αυτή πεθαίνει, αισθάνεσαι ότι η ελπίδα που είχες μέχρι τότε ήταν το μοναδικό σου υπάρχον (από τα υπάρχοντα).

Και το μέγα ερώτημα, αυτομάτως αναδεικνύεται: Τώρα τι;

Φωτογραφίες που έγραψαν ιστορία

2007-09-27T15:10:00.000+03:00

Η διάσημη φωτογραφία του Che Guevara, η τυπική εικόνα του Ηρωικού Αντάρτη που φαίνεται το πρόσωπό του με μαύρο μπερέ ατενίζοντας κάποιο απόμακρο σημείο, λήφθηκε από το Alberto Korda στις 5 Μαρτίου του 1960, όταν ο Guevara ήταν 31 ετών σε έναν ενταφιασμό ενός από τα θύματα της έκρηξης του Coubre, αλλά δεν δημοσιεύθηκε, παρά επτά χρόνια αργότερα. Το ίδρυμα τέχνης του Μέρυλαντ (Ηνωμένες Πολιτείες) την ονόμασε ως «τη διασημότερη φωτογραφία και τη πιο γραφική εικόνα του κόσμου στον 20ο αιώνα». Είναι ίσως η πιο αναπαραγμένη εικόνα στην ιστορία, που εμφανίζεται σε αφίσες, σε μπλούζες, σε έργα της τέχνης, και έναν μακρύ κατάλογο από διάφορα άλλα. Καθιερώθηκε σαν ένα καθολικό σύμβολο της επανάστασης, σε όλες τις ερμηνείες του (συνεχίζει να είναι ένα σύμβολο για τους νέους με κεντρικό άξονα τις πολιτικές τάσεις) σαν μια εικόνα «sexy».

Η Omayra Sanchez ήταν ένα νέο θύμα του χιονισμένου ηφαιστείου Ruiz κατά τη διάρκεια της έκρηξης που κατέστρεψε την πόλη Gunsmith, στην Κολομβία το 1985. Η Omayra ήταν 3 ημέρες στη λάσπη, το νερό και στα ερείπια του σπιτιού της. Ήταν 13 ετών και κατά τη διάρκεια που ήταν εγκλωβισμένη ήταν επάνω στα πτώματα των συγγενών της. Όταν το άτομο που δίνει τις πρώτες βοήθειες δοκίμασε να τη βοηθήσει, είδε ότι ήταν αδύνατο, δεδομένου ότι για να τη βγάλουν έπρεπε να ακρωτηριάσουν τα πόδια της, εντούτοις στερήθηκε τη χειρουργική επέμβαση και πέθανε. Η άλλη επιλογή ήταν να φέρουν μια μηχανική αντλία για να απορροφήσει την περισσότερη λάσπη στην οποία ήταν βυθισμένη. Η μόνη διαθέσιμη αντλία ήταν μακριά από την περιοχή. Η Omayra ήταν δυνατή μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της, σύμφωνα με το άτομο που της έδωσε τις πρώτες βοήθειες και τους δημοσιογράφους που την περιέβαλαν. Κατά τη διάρκεια των τριών ημερών, σκεφτόταν μόνο την επιστροφή στο σχολείο και τις εξετάσεις της. Ο φωτογράφος Frank Fournier, δημιούργησε μια φωτογραφία της Omayra που έκανε αίσθηση στον κόσμο και δημιουργήθηκε αντίδραση για την αδιαφορία της κολομβιανής κυβέρνησης όσον αφορά τα θύματα. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε μήνες μετά από το θάνατο του κοριτσιού. Πολλοί βλέπουνε σε αυτήν την εικόνα του 1985 την αρχή αυτού που σήμερα ονομάζουμε Παγκοσμιοποίηση, επειδή η αγωνία της φάνηκε μέσα από τις κάμερες της τηλεόρασης σε όλο τον κόσμο.
Στις 8 του Ιουνίου του 1972, ένα αμερικανικό αεροπλάνο βομβάρδισε με napalm τον πληθυσμό του Trang Bang. Εκεί βρισκόταν η Kim Phuc με την οικογένειά της. Με τα ρούχα της να καίγονται, το κορίτσι, εννέα ετών, έτρεξε έξω με τον κόσμο. Κατόπιν, όταν καταστράφηκαν τα ρούχα της, ο φωτογράφος Nic Ut τράβηξε τη διάσημη φωτογραφία. Αμέσως, ο Nic Ut την πήγε στο νοσοκομείο. Παρέμεινε εκεί για 14 μήνες, και πέρασε από 17 επεμβάσεις δέρματος. Οποιοσδήποτε βλέπει τη φωτογραφία μπορεί να δει το βάθος του βασάνου, την απόγνωση, τον αν-θρώπινο πόνο του πολέμου, ειδικά για τα παιδιά. Σήμερα η Pham Thi Kim Phuc, το κορίτσι της φωτογραφίας, είναι παντρεμένη, με 2 παιδιά και κατοικεί στον Καναδά. Προεδρεύει στο ίδρυμα «Kim Phuc», αφιερωμένο στη βοήθεια των νέων θυμάτων του πολέμου και είναι πρέσβειρα της ΟΥΝΕΣΚΟ.
«Ο συνταγματάρχης δολοφόνησε τον φυλακισμένο. Εγώ δολοφόνησα το συνταγματάρχη με τη φωτογραφική μηχανή μου». Ο Eddie Adams, στρατιωτικός φωτογράφος, ήταν ο συντάκτης αυτού του στιγμιοτύπου που παρουσιάζει την 1η Φεβρουαρίου του 1968, την εν ψυχρώ δολοφονία, από αξιωματικό της αστυνομίας της Saigon, ενός αντάρτη των Vietcong, με δεμένα τα χέρια πίσω, ακριβώς τη στιγμή που τον πυροβολεί. Ο Adams, ο οποίος ήταν ανταποκριτής σε 13 πολέμους, πήρε γι’ αυτήν την φωτογραφία βραβείο Pulitzer, αλλά είχε συναισθηματικές επιπτώσεις σε αυτόν, το ότι έγινε φωτογράφος του τέλειου κόσμου.
Η Sharbat Gula φωτογραφήθηκε όταν ήταν 12 ετών από το φωτογράφο Steve McCurry, τον Ιούνιο του 1984. Ήταν στο στρατόπεδο προσφύγων Nasir Bagh του Πακιστάν κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στη σοβιετική εισβολή. Η φωτογραφία της δημοσιεύθηκε στο εξώφυλλο του National Geographic τον Ιούνιο του 1985 και, λόγω του εκφραστικού προσώπου των πράσινων ματιών της, το εξώφυλλο έγινε ένα από τα διασημότερα του περιοδικού. Εντούτοις, εκείνη τη στιγμή κανένας δεν ήξερε το όνομα του κοριτσιού. Ο ίδιος ο άνδρας ο οποιος τη φωτογράφισε, ο Steve McCurry έκανε έρευνα για την ανεύρεση του νεαρού ατόμου που διήρκεσε 17 χρόνια. Ο φωτογράφος έκανε πολυάριθμα ταξίδια στην περιοχή μέχρι που, τον Ιανουάριο του 2002, βρήκε το κορίτσι που ήταν πλέον μια γυναίκα 30 ετών. Η Sharbat Gula ζούσε σε ένα μακρινό χωριό του Αφγανιστάν, είναι παραδοσιακή γυναίκα pastun, παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Είχε επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 1992. Κανένας δεν είχε επιστρέψει με τη φωτογραφία μέχρι τότε και δεν ήξερε ότι το πρόσωπό της είχε γίνει διάσημο. Η ταυτότητα της γυναίκας επιβεβαιώθηκε κατά 99,9% με τη βοήθεια μιας τεχνολογίας αναγνώ-ρισης προσώπου του FBI και της σύγκρισης της ίριδας των ματιών.

Το αποχαιρετιστήριο φιλί του πολέμου λήφθηκε από τον Victor Jorgensen στην Times Square την 14η Αύγουστου του 1945, βλέποντας έναν στρατιώτη του αμερικανικού ναυτικού ενθου-σιωδώς να φιλά μια νοσοκόμα. Αντίθετα από το τι νομίζουμε, αυτά τα 2 προσωπα δεν γνωρίζονταν, ήταν τελείως ξένοι. Η φωτογραφία, όλα μια εικόνα, θεωρείται το ανάλογο της διέγερσης και του πάθους που νοιώθεις όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μια μακριά περίοδο, όπως επίσης τη χαρά όταν τελειώνει ένας πόλεμος.
Γνωστός σαν τον Άγνωστο Επαναστάτη, αυτό ήταν το παρωνύμιο που αποδόθηκε σε έναν ανώνυμο άνδρα που έγινε διεθνώς διάσημος φωτογραφιζόμενος μπροστά σε μια σειρά από τάνκς κατά τη διάρκεια της καθιστικής επανάστασης στην πλατεία Tiananmen το 1989 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η φωτογραφία λήφθηκε από τον Jeff Widener, και εκείνη την ίδια νύχτα μπήκε στον τίτλο εκατοντάδων εφημερίδων και περιοδικών παγκοσμίως. Ο άνδρας έμεινε ακίνητος και όρθιος ενώ τα τανκς ήρθαν κοντά του, κρατάει δύο παρόμοιες τσάντες μια σε κάθε χέρι. Ενώ τα τανκς πλησίασαν σε πα-ράταξη, έκανε χειρονομίες έτσι ώστε απομακρύνθηκαν. Σε απάντηση, το τανκ που ήταν επικεφαλής προσπάθησε να προχωρήσει, αλλά ο άνδρας το εμπόδιζε επανειλημμένα με τον τρόπο του, που δείχνει τεράστια αντοχή και αντίσταση. Στη δύση, οι εικόνες του επαναστάτη παρουσιάστηκαν/επιδείχθηκαν σαν ένα σύμβολο της κινεζικής δημοκρατικής μετακίνησης. Ένα νεαρό άτομο διακινδυνεύει τη ζωή του ενάντια σε ένα στρατιωτικό σμήνος. Μέσα στην Κίνα, η εικόνα χρησιμο-ποιήθηκε από την κυβέρνηση ως το σύμβολο της προσοχής των στρατιωτών του Δημοκρατικού Στρατού της Ελευθερίας για να προστατεύσει την κινεζική πόλη: παρά τις διαταγές να προχωρήσει, ο οδηγός του τανκ δεν το κάνει εάν αυτό προκαλέσει ζημία σε έναν πολίτη.
Ο Thich Quang Duc, γεννημένος το 1897, ήταν ένας βιετναμέζικος βουδιστής μοναχός (επίσης αποκαλούμενος Bonzos) που ταξίδεψε πολύ μέχρι το θάνατο του σε μια οδό στη Saigon στις 11 Ιουνίου του 1963. Η πράξη διαμαρτυρίας του, που επαναλήφθηκε από άλλους μοναχούς, έγινε γνωστή, επειδή πιστοποιήθηκε από τον Δαβίδ Halberstam. Ενώ το σώμα του καιγότανε, ο μοναχός έμεινε ακίνητος εντελώς. Δεν φώναξε, ακόμη και καμένος δεν έκανε ούτε έναν θόρυβο. Ο Thich Quang Duc διαμαρτυρόταν ενάντια στον τρόπο με τον οποίο ο κατακτητής πίεζε τη Βουδιστική θρησκεία στη χώρα του. Μετά από το θάνατό του, το σώμα του αποτεφρώθηκε σύμφωνα με τη βουδιστική παράδοση. Κατά τη διάρκεια της καύσης η καρδιά του έμεινε άθικτη, λόγος για τον οποίο θεωρήθηκε άγιος και η καρδιά του μεταφέρθηκε με την προστασία της Bank of Reserve of Vietnam ως λείψανο. Αυτή είναι η προέλευση της έκφρασης «to burn itself to Bonzo», που είναι ο άλλος τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονται, ότι δεν χρησιμοποιείς αυτή τη μορφή για να ζήσεις τη ζωή, αλλά ότι αυτοκτονείς ως μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας.
Το 1994, ο λαμπρός φωτογράφος ο σουδανέζος Kevin Carter κέρδισε το βραβείο Pulitzer με μια φωτογραφία που τραβήχτηκε στην περιοχή Ayod (ένα μικρό χωριό του Σουδάν), η οποία κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο. Στην εικόνα η σκελετωμένη μορφή ενός μικρού κοριτσιού, σκυμμένου στη γη, εξαντλημένου από την πείνα, και στα πρόθυρα του θανάτου, ενώ στο βάθος, αναμένει ένας μαύρος γύπας προσεκτικά και περιμένει την ακριβή στιγμή του θανάτου του κοριτσιού. Τέσσερις μήνες αργότερα, ο Kevin Carter έχασε τη ζωή του.
"The Falling Man" είναι ο τίτλος μιας φωτογραφίας που τραβήχτηκε από τον Richard Drew κατά τη διάρκεια των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 ενάντια στους Δίδυμους Πύργους του Κέντρου Παγκόσμιου Εμπορίου, στις 9:41:15 το πρωί. Στην εικόνα μπορείτε να δείτε την πτώση ενός άνδρα από έναν από τους πύργους, ο οποίος επέλεξε να πηδήσει στο κενό αντί του θανάτου από τη θερμότητα και τον καπνό. Η δημοσίευση της φωτογραφίας αμέσως μετά από τις επιθέσεις εξόργισε τμήμα της αμερικανικής κοινής γνώμης. Αμέσως μετά, τα περισσότερα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας αυτολογοκρίθηκαν, προτιμώντας να παρουσιάζουν απλώς φωτογραφίες πράξεων ηρωισμού και θυσίας. Μια επιστημονική επεξεργασία θα αποκάλυπτε την ταυτότητα αυτού του άνδρα..

Γυμναστική ξανά

2007-09-24T20:12:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά εδώ και 2 μήνες σχεδόν περιμένω να διοριστώ επιτέλους!
Αρχικά ήταν να παρουσιαστώ 3/9, αλλά λόγω εθνικών εκλογών "πάγωσαν" οι προσλήψεις. Ακολούθως και αφού ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση (ένα άγχος για τον αν θα έχει αυτοδυναμία το 1ο κόμμα, την είχα δε σας το κρύβω .. λες και η ΝΔ με έβαλε να της κάνω προεκλογική εκστρατεία), με ειδοποίησαν ότι θα προσληφθώ επιτέλους 1/10. Για να δούμε, για να δούμε ..
Το αρχικό μου moto "Θα κάνω 1 μήνα διακοπές, θα κάνω 1 μήνα διακοπές!!!", το οποίο στην πορεία μεταλλάχτηκε σε "Θα κάνω 1,5 μήνα διακοπές, θα κάνω 1,5 μήνα διακοπές", κατάντησε "Θα κάνω 2 μήνες διακοπές, αλλά πλέον ΔΕ ΘΕΛΩ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ!!"
Συνειδητοποίησα ότι δεν θα ήθελα να είμαι άνεργη και όχι μόνο λόγω της έλλειψης χρημάτων, δηλαδή και η Αθηνά Ωνάσση να ήμουνα λέμε τώρα, δεν θα καθόμουνα σπίτι. Το υποψιαζόμουνα, αλλά μετά την τελευταία μου αυτή εμπειρία, το επιβεβαίωσα. Και καθώς τα οικιακά, δεν είναι το φόρτε μου, καταλαβαίνετε ότι οι ασχολίες μου περιορίζονται στην ικανοποίηση των βασικών αναγκών ενός οργανισμού .. μαμ, κακά και νάνι που λένε ..
Έτσι το φιλοσόφησα .. μου πήρε μερικές ημέρες (μην ξεχνάτε αργία μήτηρ πάσης κακίας), είπα δεν κάνω κάτι να ξεκουνηθώ;; Οπότε πριν 2 εβδομάδες γράφτηκα γυμναστήριο!!! Ναι! Είπα να ξεσκουριάσω και λίγο, να χάσω και κανένα κιλό πριν εμφανιστώ στη νέα μου δουλειά. Προκειμένου να γλιτώσουμε την εγγραφή στο γυμναστήριο, γραφτήκαμε μαζί με το Β., ο οποίος ήθελε κι εκείνος να ξεσκουριάσει λιγάκι.
Εδώ και 2 εβδομάδες λοιπόν πηγαίνω κάθε πρωί. Μερικές ημέρες πηγαίνω και το απόγευμα, με το Β. που τελειώνει τη δουλειά του.
Τα αποτελέσματα;; Πιασμένοι κοιλιακοί, ραχιαίοι, τρικέφαλοι, δικέφαλοι, προσαγωγοί και απαγωγοί και γενικά όλοι οι μύες. Αλλά δε σας κρύβω ότι μου αρέσει .. προς το παρόν. Μπορεί με το που ξυπνάω να προτιμάω να φλερτάρω με το σεντονάκι μου και όχι με το γυμναστή απέναντι στο γυμναστήριο, αλλά ούσα αποφασισμένη, τελικά καταλήγω να φλερτάρω με το γυμναστή.
Ένα άλλο που συνειδητοποίησα είναι ότι κάθε φορά που τελειώνει η γυμναστική (αμήν Παναγία μου) αισθάνομαι μια απίστευτη ευεξία, σε αντίθεση με το αίσθημα που με πλημμυρίζει κάθε φορά που τελειώνει ένα σήριαλ και σηκώνομαι από τον καναπέ, που είμαι λες και με πάτησε μπουλντόζα. Στύβω και 3 πορτοκάλια, πίνω ένα φρεσκότατο χυμό και αισθάνομαι ο πιο υγιής άνθρωπος του κόσμου! Λέτε να γίνω σας την αξιολογότατη κυρία εδώ δίπλα;;
Αχ αυτά λοιπόν .. μιας και άλλα συγκλονιστικά νέα δεν έχω, σας λέω τις γυμναστηριακές μου εμπειρίες.
Καλή εβδομάδα!

Τηλεπαζάρια

2007-09-19T23:16:00.000+03:00

Πολλές ανατροπές αναμένονται στο μέτωπο του τηλεοπτικού σκηνικού της νέας σαιζόν, τις οποίες εξασφάλισα και σας παρουσιάζω κατά αποκλειστικότητα.

Ξεκινάμε με την κρατική τηλεόραση όπου σημαντικό γεγονός αποτελεί η επιστροφή στους κόλπους της η Σεμίνα Διγενή, η οποία μετά τη ρετσινιά «αόρατη παρουσιάστρια», φέτος και σε συνεργασία με τους παραγωγούς του Shrek λανσάρει το ψηφιακό alter ego της, το οποίο θα παρουσιάζει την εκπομπή «Στην υγειά μας». Ο πρώην παρουσιαστής της, Σπύρος Παπαδόπουλος φανερά ενοχλημένος αποχωρεί από το κανάλι μεταφέροντας το τηλεοπτικό «ταβερνείο» του στην Κάντζα, όπου σύμφωνα με δελτίο τύπου του σταθμού, το μενού θα παραμείνει το ίδιο ενώ το κρασί-βασικό στοιχείο της επιτυχίας, θα εξακολουθήσει να ρέει άφθονο.

Στο Star και στην πρωινή ζώνη επιστρέφει ο «γερόλυκος» Ρούλα Κορομηλά με την εκπομπή «Ευχόμουν να’ μουν νια, για να τα πήγαινα καλά». Το δελτίο ειδήσεων του star συνεχίζει να επιτελεί δημοσιογραφία, ειρωνευόμενο εκπροσώπους του life style και πλαισιωμένο με ακόμα περισσότερα cartoons. Επίσης σε μια προσπάθεια αναβάθμισης, από τη νέα χρονιά παρουσιαστές και ρεπόρτερς θα φορούν στολές εμπνευσμένες από ταινίες του Disney. Πληροφορίες λένε ότι ο Λιάτσος κατάφερε την τελευταία στιγμή να αποσπάσει τη στολή του Nemo από το Λιάγκα (που ακολούθησε την τύχη της Σαρρή στις τελευταίες εκλογές), ο οποίος τελικά έμεινε ευχαριστημένος με αυτή του «Ντάμπο το ελεφαντάκι». Σε ρόλο σχολιαστή δίπλα στον Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη φιγουράρει πλέον η Άντζελα Δημητρίου, η οποία μετά την εγχείριση διαφράγματος δεν είναι πια «ανεγκέφαλη» και μπορεί κάλλιστα να σχολιάζει τα δρώμενα, ούσα «άσφαλτη». Επιπλέον πρωτοπορία του καναλιού είναι το καθημερινό 5λεπτο δελτίο στα γαλλικά και ιαπωνικά με εκφωνήτρια την Έφη Θώδη, ντυμένη Μουλάν. Τέλος η Άννα Δρούζα υπέγραψε νέο συμβόλαιο σύμφωνα με το οποίο θα συνεχίσει να αμείβεται με το 50% του κρατικού προϋπολογισμού (όπως και στη ΝΕΤ), ως αναγνώριση προς τη θεάρεστη κατινιά που επιτελεί, στα πλαίσια της οποίας μάθαμε ότι φέτος προωθεί το νέο «αντικαρκινικό» ρόφημα φραπε-φίκο!
Στο «σοβαρό» κανάλι του Mega, συνεχίζοντας τον διακαναλικό πόλεμο της πρωινής ζώνης για την επικράτηση του γελοιοτέρου, οι Καμπουράκης και Οικονομέας επικεντρώνονται στα νέα εξοπλιστικά προγράμματα των ρεπόρτερς τους. Για το λόγο αυτό πέρα από ξύλο με μικρόφωνα και ξεμαλλιάσματα με ακουστικά θα προσθέσουν απαγωγές όσων κάνουν δηλώσεις καθώς και λεκτικό διασυρμό των αντιπάλων με σεξουαλικά υπονοούμενα. Το μεγάλο χαρτί το καναλιού, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, που πέρυσι τα ποσοστά του έπεσαν γρηγορότερα και από τα μαλλιοκέφαλα των τηλεθεατών, κάνει στροφή 180ο, προς την παλιά δοκιμασμένη εκπομπή-γυρνάω ανά την Ελλάδα και γελοιοποιώ αφελείς βοσκούς και γελαδάρηδες. Το ανατρεπτικό όμως φέτος, θα είναι το έπαθλο ενός τυχερού χωρικού, ο οποίος κάθε εβδομάδα θα μπαίνει σε τροχιά, παρέα με τα ζωντανά του.
Στο κανάλι του ANT1, έρχεται η αμφιλεγόμενη Ελένη Λουκά. Η γνωστή θεολόγος-τα χώνω σε ό,τι κινείται εκτός εκκλησία, θα είναι στο πλευρό του Θέμου Αναστασιάδη και θα κάνει κατήχηση, μοιράζοντας εικονίτσες και σταυρουδάκια στον εκάστοτε αντίχριστο καλεσμένο της εκπομπής. Η Ελεονώρα Μελέτη συνεχίσει να κάνει πρωινή εκπομπή η οποία για ευνόητους λόγους, μετονομάζεται σε «Βυζάκια έξω λοιπόν», ενώ η Τατιάνα συνεχίσει να μιμείται την Όπρα δίχως να μπορεί να αποβάλει από μέσα της την κουτσομπόλα.
Στο κανάλι του Alpha, μετά την απώλεια του Χατζηνικολάου αρχικά και μετά την αποτυχία του δίδυμου Μάρας-Στάη (ή αλλιώς Σάρας-Μάρας), επιλέγουν ως κεντρικό παρουσιαστή ειδήσεων τον μπαλαντέρ Αντρέα Μικρούτσικο. Στο δελτίο που είναι φανερά επηρεασμένο από το «Μεγάλο παζάρι» οι καλεσμένοι πολιτικοί επιλέγουν ανάμεσα σε κουρτίνα με εξαγριωμένο φοιτητή και κουτί με εξασθενημένο συνταξιούχο για να απαντήσουν σε ερωτήσεις. Η επιλογή «zong» θεωρείται επιτυχημένη και για αυτό ο καλεσμένος ανταμείβεται με δύο ολόκληρα τηλεοπτικά λεπτά ξύλινης μπουρδολογίας. Ο Μικρούτσικός επίσης θα επιδοθεί σε νέα μαλλιοτραβήγματα με την εγκυμονούσα Ελένη Μενεγάκη, χάριν τηλεθέασης, αρχής γεννωμένης από τα trailers των εκπομπών τους. Η Βάνα Μπάρμπα συνεχίζει την εκπομπή «Αλήθειες και Ψέματα» η οποία αναμένεται να σκύψει με πιο αποκαλυπτικό ντεκολτέ στα προβλήματα της κοινωνίας. Το νέο πρόσωπο της εκπομπής θα είναι το νυν sex symbol Σάσα Μπάστα, η οποία ήδη μαθητεύει δίπλα στην καταξιωμένη και μέγα απόγονο του Φρόυντ, Άννα Δρούζα. Στο κανάλι της Κάντζας θα λάβει χώρα η απρόβλεπτη επανασύνδεση Χαρδαβέλλα-Νικολούλη, οι οποίοι πλέον αναλαμβάνουν αναζητήσεις ανθρώπων στο διάστημα, .. πολλοί εκ των οποίων θα προέρχονται από την εκπομπή του Αρναούτογλου. Επιπλέον το πολύ «επιτυχημένο» «Κους Κους» όπου ελλείψει τηλεθέασης, λάμβανε τηλέφωνα από μακιγιέζ και ηχολήπτες της εκπομπής, κόβεται αφού όλες οι φωνές του συνεργείου είναι πλέον αναγνωρίσιμες.
Τέλος το Alter, δίχως πολλά εναπομείναντα λεφτά από τη μεταγραφή του Χατζηνικολάου, κυμαίνεται στις περσινές, δοκιμασμένες λύσεις. Εξέχουσα θέση στο κανάλι συνεχίζει να κατέχει η Αννίτα Πάνια, με το «Je t’aime» και τα «Παρατράγουδα», αλλά μέχρι το Δεκέμβρη οπότε και θα γεννήσει. Ο άνθρωπος που θα μείνει στο πόδι της είναι σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες ο Άκης Παυλόπουλος, μετά από την άρνηση του Χατζηνικολάου, ο οποίος λόγω παλαιότητας είχε προτεραιότητα στην επιλογή. Ο αριθμός εκπομπών αυξάνεται πλέον σε 3 φορές την εβδομάδα, για να μπορούν τα συνεχώς αυξανόμενα παρατράγουδα της πατρίδας μας, να μεταπηδούν εύκολα στη δισκογραφία. Μάλιστα ως νέα ταλέντα θα εμφανίζονται η Τζούλια Αλεξανδράτου με τη Γωγώ Μαστροκώστα, που σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες είχαν παλαιότερα κοπεί από τη διαδικασία, στις «Αϋπνίες». Τέλος η εκπομπή της Μαργιέτας Χρουσαλά ως αναμενόταν, σταματάει μιας και τα νούμερά της δεν έφτασαν ούτε αυτά της εκπομπής «Υγεία και Οικολογία» του Τηλεφώς. Όπως παρατηρείτε και εσείς φέτος είναι ίσως η 1η χρονιά όπου γίνεται μεγαλύτερη μάχη αποδέσμευσης δημοσιογράφων-παρουσιαστών παρά απόκτησης νέων.
Και μη χειρότερα!!

Γιωργάκης

2007-09-19T14:55:00.001+03:00

Ειλικρινά λύθηκα στο γέλιο όταν το είδα αυτό και σκέφτηκα ότι μπορεί κι εσείς να γελάσετε!!

Υ.Γ. Εννοείται ότι δεν πολιτικολογώ ...

Οι γυναίκες και η ψήφος!

2007-09-15T14:06:00.000+03:00

Το βρήκα στο ιστολόγιο της loli.

Genpets

2007-09-14T19:12:00.000+03:00

Έφτασε στα emails μου και όταν το είδα φρίκαρα!

Όχι δεν είναι τα Gremlins [...] αλλά μια μορφή παιδικής κούκλας με γενετικά τροποποιημένο DNA, η οποία έχει μεν το μέγεθος παιδικού παιχνιδιού, διαθέτει ωστόσο μηχανισμούς καρδιακών παλμών, αίσθηση του πόνου, ακόμη και αληθινά δόντια [...]

[...] Ενα γενετικά τροποποιημένο ον που σχεδιάστηκε για να πωληθεί ως pet από εταιρεία γενετικής μηχανικής, προκαλεί σάλο σε ολόκληρο τον κόσμο [...]

Προσωπικά τρόμαξα, όχι για το τρομακτικό της όψης αυτού του ... δεν ξέρω και πώς να το ονομάσω, αλλά για την ανεξέλεγκτη πορεία του ανθρώπινου (?) να το πω είδους .. :)

Αμ θέλετε να μάθετε περισσότερα κλικάρετε εδώ κι εδώ.

Ημέρα μνήμης

2007-09-13T07:52:00.000+03:00

Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω κάτι για την 6η επέτειο της 11 Σεπτεμβρίου, αλλά κάνοντας ένα tour σε διάφορα ιστολόγια και μη, η συνείδησή μου δεν μπόρεσε να μείνει ατάραχη και αποφάσισα να αποτίσω φόρο τιμής σε αυτή την επέτειο.

Λοιπόν, για να θυμόμαστε:

αλλά ΣΦΑΙΡΙΚΑ ...

2 μηνών νέα

2007-09-11T14:57:00.000+03:00

Χμ, πέρασε αρκετός καιρός εε;; Τι να σας πρωτοπώ ...

Σας είχα αφήσει, λέγοντάς σας για τα καλοκαιρινά μου πλάνα.
Πριν αναχωρήσω όμως απέκτησα ένα laptop! Ναι, έχω ένα φίλο, πρώην συμφοιτητή μου, που κάνει διδακτορικό στην Αμερική, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα τον Αύγουστο. Θεώρησα λοιπόν καλό να του παραγγείλω ένα laptop από εκεί που οι τιμές τους είναι πολύ πιο χαμηλές από εδώ.

Επιπλέον, αφού είδα και απόειδα με το γρήγορο internet, αγόρασα ένα conn-x, στα 768 Κbps (πάντα έχοντας στο μυαλό μου ότι είναι προσωρινή λύση), με δώρο το wi-fi modem router, αναμένοντας το πότε θα ενεργοποιηθεί η σύνδεση.
Αναχώρησα λοιπόν, για ακόμα ένα καλοκαίρι, για την αγαπημένη μου Κρήτη.

Την πρώτη μου ημέρα στο Ρέθυμνο, έμεινα στην πόλη και μαζί με τα ξαδέρφια μου πήγαμε σε ένα από τα κλασσικά "ρακάδικα" και τα ήπιαμε λιγάκι. Την επόμενη ημέρα "ανηφόρισα" προς το χωριουδάκι μου, το Μοναστηράκι, της επαρχείας Αμαρίου.

Εκεί συναντήθηκα για άλλο ένα καλοκαίρι με την 90χρονη γιαγιά μου_μια τυπική, μαυροφορούσα ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία μεγάλωσε σε αυτό τον τόπο. Μια γυναίκα η οποία κάθε χρόνο μου διηγείται, από τα δικά της μάτια, την ιστορία της Ελλάδας τον τελευταίο αιώνα. Μια γυναίκα, στα μάτια της οποίας διαπίστωσα πιο έντονα φέτος ίσως, το φόβο για το θάνατο. Κάτι που με σόκαρε, δε σας κρύβω.

Νοιώθεις αδύναμος μπροστά στα δακρυσμένα μάτια μιας 90χρονης γυναίκας, η οποία σου λέει ότι του χρόνου μπορεί να μην είναι εκεί, όταν θα ξαναπάς.
Παρόλες τις δικαιολογημένες της κρίσεις απογοήτευσης, δεν ξεχνούσε, βέβαια να μου "υπενθυμίζει" το ότι πρέπει να αποκατασταθώ .. παλιά μου τέχνη κόσκινο:
-"Κοπελιά μου, τώρα που βρήκες μόνιμη δουλειά .. θα ήθελα να προκόψεις και στην οικογένεια"
-"Ναι γιαγιά"
-"Αα και να ξέρεις, κανένας δεν είναι τέλειος .. καλός άνθρωπος να είναι και να έχει και μια δουλειά"
-"Ναι γιαγιά"
-"Άντε κοπελιά μου, γιάντα άλλο πράμα δεν θέλω εγώ από εσένα .. δε θα κλείσω τα μάθια μου αν δε δω δισέγγονα!"
-"Πρρρφφφφ .. δισ.. τι;;; Γιαγιά, μικρή είμαι ακόμα"
-"Όοοιιι, καλά' σαι τώρα."
-"Μάλιστα και τι προτείνεις γιαγιά, να βάλουμε αγγελία στην εφημερίδα, εδώ η καλή η νύφη, η κρητικοπούλα; Αυτά είναι τυχερά!!"
-"Δε είναι και τόσο τυχερά, κούνα και λίγο το χέρι σου!!"
-"Γιαγιά!!!!! Παρακαλώ πολύ!" τώρα πώς μου βγήκε η Λίλη από το Λαβ Σόρρυ, δεν ξέρω, αλλά άκου τη σιγανοπαπαδιά!!

Αυτά τα χαριτωμένα συνέβαιναν με τη γιαγιά και άλλα πολλά (όπως το να με γυρνάει στις ρούγες και τις αυλές των σπιτιών του χωριού, να επισκεπτόμαστε τις άλλες κουφές γιαγιάδες του χωριού και να μαθαίνω τα φρέσκα κουτσομπολιά "ποιος απόθανε, ποιανού η εκταφή έγινε, πώς επάχυνε η Μαριώ του Κοτσιφο-δασκαλο-παπαδο-λεβεντο-σιφο-γιαννακο-αντώνη, τι τους κάνουν τόσου άρτους στην εκκλησία" κτλ.).

Για το γεγονός ότι από φέτος μετακόμισα και μένω μόνη μου, ούτε λόγος. Το αποκρύψαμε επιμελώς, ο μπαμπάς και εγώ, γιατί ποιος την ακούει.

Πέρασε και ο 15αύγουστος και το χωριό απέκτησε ζωή για .. 2 ώρες, στην πρωινή λειτουργία. Κρίμα, άλλοτε όταν ήμουν κοριτσάκι το χωριό γέμιζε από Αθηναίους για πάνω από 1 ημέρα. Τώρα, 2 ώρες ήταν αρκετός καιρός για να ανακαλύψω ότι όλες οι κοπελούδες σόκαιρες (=συνομήλικες) με εμένα και μη, ήταν αρραβωνιασμένες, παντρεμένες ή γκαστρωμένες. Να, αυτά βλέπει και η γιαγιά και λέει, εμένα η εγγόνα μου πότε εε;; Ουφφφ!

Το βράδυ του 15αύγουστου πήγαμε σε ένα πανηγύρι στο χωριό Βρύσες, όσοι είχαμε απομείνει στο χωριό μας. Καλά ήταν, αλλά ανακάλυψα ότι τα πανηγύρια πλέον έχουν .. είσοδο, σαν τα clubs, 15€ το άτομο. Anyway ακούσαμε και λίγη κρητική μουσική και στανιάραμε.
Την τελευταία ημέρα αποχαιρέτησα τη γιαγιά και ξεκίνησα ένα μακρύ ταξίδι. Φέτος, στην κυριολεξία όργωσα ολόκληρη την Κρήτη, μα ΟΛΟΚΛΗΡΗ!
Από το χωριό μου που βρίσκεται στα βουνά του Ρεθύμνου, ξεκίνησα για το Ηράκλειο. Έφτασα εκεί μετά από 2 ώρες. Έπρεπε να πάω στο αεροδρόμιο να παραλάβω τους φίλους μου που θα ερχόντουσαν για να κάνουμε μαζί διακοπές. Είχα λίγο χρόνο και άραξα σε ένα internet cafe, όπου διαπίστωσα ότι 18 Αυγούστου κανένας blogger δε είχε χρόνο ή όρεξη για γράψιμο.
Όταν ήρθαν οι φίλοι μου, αναχωρήσαμε για τον Αγ. Νικόλαο Λασιθίου, όπου και θα κάναμε διακοπές 4 ημέρες.

Στις 4 ημέρες που περάσαμε στο Νομό Λασιθίου επισκεφτήκαμε τα Μάλια (γνωστά σε εσάς ίσως από τα έκτροπα των άγγλων τουριστών), την Ελούντα, όπου κάναμε μπάνιο με θέα τη Σπιναλόγγα (ένα νησάκι όπου κατέφευγαν ή μάλλον "εξόριζαν" τους λεπρούς),

το Μακρύ Γιαλό, και τις Λιθίνες

το χωριό ενός από τα παιδιά της παρέας (εκεί δε, γευτήκαμε την κρητική φιλοξενία αφού η οικογένειά του μας έκανε το τραπέζι. Ένα τραπέζι πλουσιοπάροχο και παραδοσιακό συνάμα), το φοινικόδασος του Βάι και τη Σητεία όπου γευτήκαμε παραδοσιακούς λουκουμάδες.

Την τελευταία ημέρα (21/8) στον Αγ. Νικόλαο είχα και τα γενέθλιά μου .. ναι έγινα πλέον 28 και επισήμως .. περάσαμε όμορφα, πήρα δωράκια, τα παιδιά μου έκαναν και μια έκπληξη με μια τούρτα με 1 κεράκι (από τώρα αρχίσαμε να αποκρύπτουμε τα χρόνια μας) ... σε ένα μπαράκι.
Στις 22/8 ξεκινούσε το 3ο μέρος διαμονής μου στην Κρήτη, 5 ημέρες με το B. O B. είχε έρθει μια ημέρα πριν από τα γενέθλιά μου στον Αγ. Νικόλαο. Αφού αποχαιρετήσαμε τους φίλους μας, ξεκινήσαμε για το νέο "όργωμα" της Κρήτης. Από τον Αγ. Νικόλαο έπρεπε να πάμε στην Παλαιόχωρα Χανίων. Ο Β. ερχόταν στην Κρήτη για 1η φορά, οπότε ανέλαβα να τον ξεναγήσω όσον αφορά τοποθεσίες αλλά και λιχουδιές. Εεε από Νομό Λασιθίου είχε δει αρκετά.
Ξεκινήσαμε. Αγ. Νικόλαο-Ηράκλειο το κάναμε καμιά ώρα. Εκεί είχα τη φαεινή ιδέα να του αναφέρω την Κνωσσό, ενθουσιάστηκε και είπαμε να την επισκεφτούμε.

Μετά κατά το απογευματάκι και αφού εναλλασσόμαστε στην οδήγηση, φτάσαμε στο Ρέθυμνο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο και τον ξενάγησα στην "πατρίδα" μου. Στο Βενετσιάνικο κάστρο Φορτέντζα, στο λιμανάκι Βενετία και στα γραφικά σοκάκια.

Αναχωρήσαμε την ώρα που σουρούπωνε. Φτάσαμε έξω από τα Χανιά βράδυ (δεν υπήρχε χρόνος για άλλη στάση) και πήραμε το δρόμο για Παλαιόχωρα. Όταν φτάσαμε είμαστε πτώματα κυριολεκτικά. Είχαμε διασχίσει 4 νομούς σε 1 ημέρα. Όταν ο ξενοδόχος μας πήγαινε για να μας δείξει τα δωμάτιά μας, σαβουριάστηκα στη σκάλα με συνέπεια να χτυπήσω το πόδι μου. Όλο το υπόλοιπο βράδυ ήμουνα με πάγο στο πόδι μου για να μην τουμπανιάσει και μελανιάσει. Γελούσα βέβαια λιγάκι με τον κακομοίρη το Β. ο οποίος ανεβοκατέβαινε στο αυτοκίνητο να μεταφέρει το σακ ντε βουαγιάζ του και τις .. βαλίτσες μου!!
Την επόμενη ημέρα ξεκίνησε η ξενάγηση στο Νομό Χανίων. Λόγω του ότι είχαμε σιχαθεί την οδήγηση την προηγούμενη ημέρα, κάναμε ένα μπάνιο εκεί κοντά. Συμφωνήσαμε επίσης όσες ημέρες είμαστε θα είμαστε στην Κρήτη, να γευτούμε παραδοσιακές λιχουδιές. Έτσι το πρώτο βράδυ φάγαμε τσιγαριαστό αρνί (ρίφι για την ακρίβεια), στάκα [το πάχος του γάλατος], καλτσούνια με μυζήθρα και φυσικά κόκκινο κρασάκι.
Την επόμενη ημέρα ξεκινήσαμε για το γνωστό Ελαφονήσι με την ονομαστή κόκκινη άμμο.

Στο δρόμο που πηγαίναμε, συναντήσαμε μια γιαγιά και τη ρωτήσαμε για διευκρινήσεις. Αυτή πέρα από αυτές μας έδωσε και ένα .. απίδι συνοδευόμενο από πολλές ευχές!

Όταν γευτήκαμε την κόκκινη άμμο σε συνδυασμό με τα γαλαζοπράσινα νερά, καθώς και το απίδι, κατευθυνθήκαμε προς τα Φαλάσαρνα και την όμορφη αμμουδερή παραλία. Όταν ο ήλιος έπεσε μας βρήκε ακόμα στην παραλία,

αλλά επειδή είχαμε δρόμο μπροστά μας (ένα χάρτη να είχα να σας έδειχνα) αρχίσαμε την επιστροφή. Μέσω Καστέλι Κισσάμου κατηφορίσαμε για Παλαιόχωρα. Φτάσαμε αργά το βραδάκι στο ιστορικό χωριό Κάντανος (το οποίο έκαψαν ολοσχερώς οι Γερμανοί για αντίποινα).

Καθίσαμε να φάμε στην πλατεία του χωριού, όπως συμφωνήσαμε, παραδοσιακά εδέσματα. Κοχλιούς μπουμπουριστούς (τους οποίους τσάκισε ο Β., εγώ τους σιχαίνομαι), κρεατότουρτα (κρεατόπιτα). Στο τέλος μας κέρασαν και λουκουμάδες με ρακί! Στην Παλαιόχωρα ήπιαμε μια μπύρα σε ένα υπαίθριο μπαράκι όπου έπαιζε ένα συγκρότημα ζωντανά, διάφορα ροκάκια!
Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε ένα νέο χιλιομετρικό μαραθώνιο. Κάναμε μια 1η στάση στη Σούγια για μια βουτιά στα νερά από βαθυμπλέ

και στα γρήγορα αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς τον Ομαλό. Στην άκρη του δεσπόζει η αρχή του Φαραγγιού της Σαμαριάς, του εθνικού δρυμού Σαμαριάς.

Φυσικά και δεν το περάσαμε μιας και για να συμβεί αυτό πρέπει να ξεκινήσεις πολύ πρωί και όχι αργά το μεσημέρι. Ωστόσο ήπιαμε μια γκαζόζα και μοιραστήκαμε μια σφακιανή πίτα (λεπτή πιτούλα με τυρί και μέλι) και ξαναξεκινήσαμε. Κάποια στιγμή την ώρα που σουρούπωνε φτάσαμε στον αρχικό μας προορισμό, στα Σφακιά. Στη Χώρα Σφακίων δειπνήσαμε τελικά μετά από μία πολύ κουραστική ημέρα με ζυγούρι (νεαρό (μικρότερο από 1 έτους) κατσίκι), γαμοπίλαφο και χορτοπιτάκια. Από τον γιο της ταβέρνας μάθαμε ότι τα Σφακιά είναι σύμπλεγμα χωριών ενώ η Χώρα Σφακίων είναι η "πρωτεύουσα" ή το λιμάνι ας πούμε. Μας εξήγησε ότι είναι παραμύθια αυτά που γράφουν για του αγροίκους σφακιανούς με τις μουστάκες και τα μαχαίρια, πράγμα που διαπιστώσαμε κι εμείς. Η Χώρα Σφακίων είναι ένα καθαρά τουριστικό μέρος και αν αναζητήσει κανείς παραδοσιακούς Κρητικούς θα πρέπει να ανηφορίσει προς τα κακοτράχαλα βουνά. Κατά τις 10 το βράδυ ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο μας το οποίο προσεγγίσαμε μετά 3 ώρες κατά τη 1 το βράδυ.
Το τελευταίο πρωινό μας βρήκε να μαζεύουμε τα πράγματά μας και να αναχωρούμε προς τα Χανιά.

Φτάσαμε το μεσημεράκι και περιδιαβήκαμε στα γραφικά σοκάκια της πόλης, αγοράσαμε καλτσούνια για την Αθήνα και εγώ αγόρασα ένα παραδοσιακό κρητικό μαχαίρι με μαντινάδα απάνω!

"Εθιμο το'χω από παλιά μαχαίρι να χαρίζω,

μόνο σ΄ανθρώπους π'αγαπώ και που τσι ξεχωρίζω!"

Το απογευματάκι επισκεφτήκαμε και τους τάφους των Βενιζέλων σε μια τοποθεσία όνειρο.

Ήπιαμε ένα καφέ σε μια όμορφη καφετέρια εκεί κοντά με θέα όλα τα Χανιά και την ώρα που σουρούπωνε. Κάποια στιγμή αναχωρήσαμε για τη Σούδα από όπου και πήραμε το καράβι της επιστροφής.

Στην Αθήνα διαπίστωσα το μέγεθος της καταστροφής των πυρκαγιών μιας και στην Κρήτη δεν βλέπαμε τηλεόραση. Όπως όλος ο κόσμος νομίζω, πάγωσα και σοκαρίστηκα.
Εκείνη την εβδομάδα και ενώ ετοιμαζόμουν να πάω στη νέα μου δουλειά, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως οι προσλήψεις λόγω εκλογών παγώνουν! Οπότε θα πρέπει να πάω την 1η ημέρα μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Ουφ ουφ .. για να δούμε, γιατί ο τραπεζικός λογαριασμός μειώνεται ραγδαία. Το καλό είναι ότι παρατάθηκαν οι διακοπές μου άλλες 2 εβδομάδες. 1,5 μήνα καθισιό έχω να ζήσω από το σχολείο.
Αλλά έλα που αληθεύει το αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας. Τώρα που έχω άπλετο χρόνο, κάνω ελάχιστα πράγματα και βαριέμαι. Όταν το χειμώνα δεν είχα χρόνο ούτε να κάτσω, αναζητούσα λίγο ελεύθερο χρόνο να κάνω κάποια ανειλημμένα πράγματα. Ούτε με blogging δεν ασχολήθηκα. Αλλά μάλλον επέστρεψα εε;; ;-)

Συνοψίζοντας, φέτος το καλοκαίρι περιγράφεται στο ακόλοθο:

"Μαδάρες μου Χανιώτικες, βουνά του Ψηλορείτη

και Λασιθιώτικα βουνά, γεια σου παντέρμη Κρήτη!"

Καλό φθινόπωρο λοιπόν σε όλους!!

χωρίς λόγια ...

2007-08-29T18:42:00.000+03:00

Διαθέστε 3:30 λεπτά να το δείτε ...

χωρίς λόγια ...

2007-08-28T18:07:00.000+03:00

Και πάλι στην Κρήτη!

2007-08-11T20:25:00.000+03:00

Το ότι κατάγομαι από την Κρήτη, το ξέρετε.
Το ότι τη λατρεύω και αυτό σας το έχω πει.
Το ότι φεύγω αύριο το πρωί για το νησί μου, απλά σας το θυμίζω!

Από αύριο λοιπόν, μέχρι και τις 18/8 θα βρίσκομαι στο Ν. Ρεθύμνου, με κυριότερες στάσεις το χωριουδάκι μου (Μοναστηράκι Αμαρίου) και το Ρεθυμνάκι, για καμιά βουτιά .. αα πληροφορήθηκα από τα ξαδέρφια μου, ότι το beach bar "Βυθός" έξω από το Ρέθυμνο, έχει αύριο πάρτυ όλη μέρα κι όλη νύχτα .. χμ καλή αρχή δε νομίζετε;;
Από τις 18/8 μέχρι και 22/8 θα βρίσκομαι στον Αγ. Νικόλαο του Ν. Λασιθίου με την παρέα μου από τη σχολή, όπου και θα γιορτάσουμε και τα γενέθλιά μου (21/8)!!!!
Από 22/8 μέχρι και 26/8 (ημέρα επιστροφής στην Αθήνα) θα βρίσκομαι στην Παλαιόχωρα Χανίων ..
Ένα είναι σίγουρο, θα με φάνε τα χιλιόμετρα και η βενζίνη...
Αλλά τώρα πρέπει να σας αφήσω γιατί πρέπει να πάω να χοροπηδήξω λίγο απάνω στις βαλίτσες μου, μπας και κλείσουν .. χλωμό το βλέπω ..
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ στις ΔΙΑΚΟΠΕΣ σας!!!!!!!
Ραντεβού τέλος Αυγούστου!!!! Θα μου λείψετε βρε σκατόπαιδα .. χα χα!!!
Φιλιά πολλά και συλλέξτε αναμνήσεις και φωτογραφίες!!!!!

Sleeping, shopping, camping .. wasting time!

2007-08-06T15:25:00.000+03:00

Λοιπόν, ακόμα μία φορά στη ζωή μου παρατηρώ πως όταν έχεις άπλετο ελεύθερο χρόνο, πολύ απλά δεν κάνεις ΤΙΠΟΤΑ.. Κάθεσαι όλη μέρα και αναβάλλεις διαρκώς υποχρεώσεις που είχες αφήσει για το όταν θα είχες χρόνο. Εε κάπως έτσι περνάει η 1η εβδομάδα μετά την παραίτησή μου ..

Κοιμάμαι πολύ και δεν ξυπνάω στις 6:00 πλέον και εκεί που ανοίγει το μάτι, το ξανακλείνω και λέω :

"Δεν χουζουρεύω λίγο παραπάνω;; Άλλωστε τι έχω να κάνω .. Χμμ μια καθαριότητα πριν από τις διακοπές δεν θα ήταν άσχημη .. να γυρίσω κα να βρω ένα καθαρό σπίτι. Διότι με τη μελαγχολία της επιστροφής από το ταξίδι και του τέλους του καλοκαιριού, το ξεσκονόπανο θα μου έλειπε. Αλλά σήμερα ας σκουπίσω, αύριο ας ξεσκονίσω, μεθαύριο ας κάνω το μπάνιο, παραμεθαύριο την κουζίνα, μετά να βάλω και κανένα πλυντήριο και τέλος κανένα σφουγγάρισμα ... Ουφ και μόνο που τα σκέφτομαι κουράστηκα." Οπότε γυρνάω πλευρό και ξανακοιμάμαι!
Όταν ξυπνάω τελικά παίρνω το αμάξι και κάνω καμιά βόλτα και .. ένα περίεργο πράγμα .. με πιάνει μια φοβερή "υπευθυνότητα" μόνο όταν είναι για ψώνια .. Μπροστά στη βιτρίνα μόνο, θυμάμαι ότι μου λείπει το ένα και χρειάζομαι το άλλο. Έτσι έκανα μερικά ψώνια, ποτίζω τον κήπο στο σπίτι των γονιών μου, μπαίνω να δω κανένα email (από blogging ούτε λόγος) και γενικά σέρνομαι από καναπέ σε κρεβάτι και τούμπαλιν. Το πιο σημαντικό που έκανα ήταν ότι πήγα στη νέα μου δουλειά (όπου για να φτάσω πήρα τρένο, μετρό και λεωφορείο .. το εγκεφαλικό θα το πάθω από Σεπτέμβρη) και κατέθεσα τα χαρτιά της πρόσληψής μου. Ακόμα περιμένω τηλέφωνο για το μισθό και τον Τομέα στον οποίο θα εκπαιδευτώ και θα απασχολούμαι.
Τέλος, προχθες το Σάββατο το απόγευμα, ήρθε σπίτι μου με ένα σακ-ντε-βουαγιάζ και με βούτηξε ο Β. για να πάμε εκδρομή! Καταλήξαμε στην Εύβοια όπου συνατήσαμε άλλα 4 παιδιά, και μείναμε με σκηνές σε μια παραλία. Η Χιλιαδού απορρίφθηκε μιας και έχουμε πάει πολλές φορές, αλλά επιπλέον πήζει από κόσμο και την πέφτουν και οι μπάτσοι. 'Ετσι πήγαμε στην παραλία "Κορασσίδα" (μετά το Νεοχώρι) και μείναμε το βράδυ. Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά .. ανάψαμε μια φωτιά, ήπιαμε και τα κρασάκια μας και περάσαμε ένα τυπικό καλοκαιρινό βραδινό summer in Greece! Χα χα!!
Αυτά εν ολίγοις ..
Την Κυριακή αναχωρώ για την αγαπημένη μου Κρήτη, όπου θα μείνω 2 εβδομάδες και θα την οργώσω όλη. Φέτος θα μείνω σε 3 από τους 4 νομούς .. αλλά για περισσότερες λεπτομέρειες στο τελευταίο post πριν τις διακοπές μου!!
Μέχρι τότε φιλάκια πολλά!!!!

Ένας κύκλος 4 και πλέον χρόνων

2007-07-31T08:05:00.000+03:00

Ξημέρωσε μια μέρα περίεργη .. είναι από αυτές τις ημέρες που ζεις κάτι σημαδιακό, έντονο και το γνωρίζεις. Βρίσκομαι, λοιπόν τελευταία ημέρα στην παλιά μου πλέον δουλειά.

Μπήκα πριν 6 χρόνια σε αυτό το κτίριο .. ψαρωμένη φοιτήτρια τότε, που ήθελε να κάνει την πρακτική της .. Από την αρχή φάνηκε ότι τα πράγματα θα πάνε καλά σε αυτό το νέο κύκλο της ζωής μου (εκείνη την ημέρα ερχόμενη εδώ, άρχισαν να βγαίνουν καπνοί από το καπώ του αυτοκινήτου, ο δείκτης της θερμοκρασίας χτύπησε κόκκινο και τελικά κάηκε η μηχανή του αυτοκινήτου, με συνέπεια να πεταχτεί το παλιό μας ντάτσουν).

Το επόμενο καλοκαίρι ξαναήρθα εδώ για πρακτική άσκηση και επειδή είχα αρχίσει να μαθαίνω την δουλειά και ήμουν και καλή, μου πρότειναν να δουλέψω εδώ, αφού πάρω το πτυχίο μου. Πήρα το πτυχίο μου, πήρα και την άδεια άσκησης επαγγέλματος, ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου και παράλληλα έπιασα δουλειά εδώ ως μηχανικός πλέον και όχι ως πρακτικά ασκούμενη.
Από τότε πέρασαν 4 σχεδόν χρόνια .. μπορεί να ήμουν υπό το αβέβαιο καθεστώς των συμβάσεων όμως ήμουν όχι ικανοποιημένη, αλλά ευτυχισμένη. Παρόλα αυτά δεν έπαψα να ψάχνω για κάτι «μονιμότερο», ώσπου πριν ένα μήνα το επέτυχα.

Τώρα πρέπει να αποχαιρετήσω ένα καθημερινό προορισμό 4 και πλέον χρόνων.

Αχ αυτή η χαρμολύπη .. είναι περίεργο συναίσθημα να σκέφτεσαι ότι ποτέ ξανά δεν θα ξαναμπείς σε ένα κτίριο, ότι δεν θα ξαναδείς κάποιους ανθρώπους που συναντούσες τυχαία στους διαδρόμους καθημερινά και που δεν μιλούσατε, αλλά με ένα βλέμμα λέγατε καλημέρα κάθε μέρα .. τους securities που κόβουν βόλτες, τις καθαρίστριες που όλο χάλια τα κάνουν, την χιλικαντζου που όλο φωνάζει για το ότι κανείς δεν έχει ψιλά πρωί πρωί, τις γραμματείς που τρέχουν με την τσίμπλα στο μάτι για παρουσίες .. μικρά, ασήμαντα, καθημερινά που όταν τα ζεις δεν τους δίνεις σημασία, αλλά έχουν παίξει και αυτά το ρόλο τους στη διαμόρφωση της γενικής ανάμνησης.
Αυτό που έκανε πάντως τη συγκεκριμμένη δουλειά μοναδική και που η ώρα του φινάλε είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένη, είναι το κλίμα που συνάντησα σε αυτό το γραφείο. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πω πως γνώρισα ανθρώπους που λάτρεψα και που με λάτρεψαν, αποτελούσαν την 2η (και μερικές φορές την 1η μου οικογένεια, όταν τα πράγματα στο σπίτι μου ήταν σκούρα). Το πιο «παράξενο» είναι ότι τα περισσότερα από αυτά τα άτομα δεν είναι καν κοντά στην ηλικία μου, αλλά οικογενειάρχες 40-45 χρονών.
Μαζί τους μοιράστηκα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα, τα οποία καθοδήγησαν και υποστήριξαν με απίστευτη κατανόηση και ενδιαφέρον.
Μαζί τους πέρασα τη χαρά της ολοκλήρωσης του μεταπτυχιακού μου και της απονομής του πτυχίου μου (όταν η οικογένειά μου ήταν απούσα - μια πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ).
Μαζί τους πέρασα τη μεγάλη στεναχώρια του χωρισμού μου, απαλύνοντας τον πόνο μου με παρέα εκτός δουλειά, με αλλαγή γραφείου εντός τομέα για να μην είμαι μόνη και κυρίως με ώρες συζητήσεων για ψυχολογική υποστήριξη.
Μαζί τους μοιράστηκα μυστικούς έρωτες και φλερτάκια με «καινούριους» στο γραφείο, ακόμα και τη επόμενη σχέση μου, που γνώρισα μέσα σε αυτό το κτίριο.
Μαζί τους ξεπέρασα την αδικία από μία συνάδερφο, η οποία με κατηγόρησε (συμβασιούχος κι αυτή) ότι πάω να της «φάω» τη θέση. Πολύ άσχημο κλίμα τότε, αλλά έτυχα της αμέριστης συμπαράστασης σχεδόν από όλο τον 3ο όροφο του κτιρίου.
Για μένα δώσανε μάχη να με κρατήσουν στη δουλειά, όταν προσωρινά αποφασίστηκε το πάγωμα των συμβάσεων .. και το κατάφεραν.
Σε προσωρινές οικονομικές δυσχέρειες, ήταν δίπλα μου, με απίστευτη εμπιστοσύνη και αγάπη.
Στο μεγάλο πρόσφατο βήμα μου για μετοίκιση σε άλλο από το πατρικό σπίτι, ήταν δίπλα μου όχι μόνο ψυχολογικά, αλλά και ουσιαστικά. Να φανταστείτε ο ίδιος ο τομεάρχης μου ήρθε 2-3 φορές πριν μετακομίσω για να μου κάνει μερεμέτια, μέχρι και ένα ντουλαπάκι για την κουζίνα μου έφτιαξε .. και όλα αυτά ενόσω ο πατέρας μου δεν θέλει να πατήσει στο σπίτι μου ακόμα.
Όπως καταλαβαίνετε με τα συγκεκριμμένα άτομα ανέπτυξα ισχυρούς δεσμούς, με ανταλλαγές δώρων σε γενέθλια και γιορτές, με σχέσεις φιλικές εκτός γραφείου, με εξόδους σε θέατρα, σινεμά και ταβερνούλες, με επισκέψεις για φαγητό στα σπίτια μας, με απίστευτα ταξίδια (εντός και εκτός δουλειάς) .. αλλά γενικά με ένα κλίμα που σπάνια συναντάς στο ανταγωνιστικό περιβάλλον ενός εργασιακού χώρου.
Μπορεί λοιπόν να χαίρομαι που προχωράω επαγγελματικά, αλλά λυπάμαι.
Συγκινούμαι και προσπαθώ με νύχια και με δόντια να μην τα μπήξω.
Οι περισσότεροι έφυγαν για διακοπές την προηγούμενη εβδομάδα, οπότε ο δύσκολος αποχαιρετισμός έγινε ουσιαστικά.
Σήμερα μένει μόνο η Μ. (το ταίρι μου στις εκδρομές). Ξέρω ότι δεν θα χαθούμε, θα βγαίνουμε και θα κρατάμε επαφή, αλλά όχι πλέον σε καθημερινή βάση .. και φοβάμαι το «μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται».
Τελικά τα μπήγω δεν μπορώ … Μαζεύω τα τελευταία μου προσωπικά αντικείμενα και φεύγω … πόσο καιρό είχα να δω αυτό το γραφείο άδειο .. 4 χρόνια ..
- «Θα μας λείψεις seainάκι!!»
- «Τι θα κάνουμε τώρα, που ήσουν το μικρό του ορόφου, η χαρά της ζωής;»
- «Θα "ησυχάσει" ο όροφος, δίχως τα γέλια σου»
- «Είσαι καλό παιδί και σου εύχομαι να ευτυχήσεις στη ζωή σου»
Λοιπόν, το τελευταίο μου post από το γραφείο, κλείνει λίγο απότομα .. αλλά δεν αντέχω άλλο .. sorry αν σας μαύρισα, αλλά σας εύχομαι ειλικρινά να ζήσετε ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον σαν και το δικό μου!
Φεύγω ..
σβήνω το φως στο γραφείο ..
ένα φως 4 χρόνων κάπου εκεί σε ένα γραφειάκι, σε ένα κτίριο, στον 3ο όροφο, στη γέφυρα Ροσινιόλ, στον Κηφισό ..

Η πρώτη κάθοδος των .. Ρώσων!

2007-07-24T10:23:00.000+03:00

Στα 13 μου, σαν φυσιολογικά αναπτυσσόμενο κορίτσι ήρθαν και σε μένα για πρώτη φορά «Οι Ρώσοι» ή πιο επιστημονικά η έμμηνος ρύση, .. η περίοδος ντε.

Θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ημέρα. Ήταν καθημερινή και είχα σχολείο. Ξύπνησα με κάτι φοβερούς πονόκοιλους και σκέφτηκα ότι θα φταίει η πολλή Coca-Cola που ήπια το προηγούμενο βράδυ. Πήγα στην τουαλέτα να απαλλαγώ από αυτό το φριχτό ποτό και ανακάλυψα την Αμερική .. ή καλύτερα τη Ρωσία στο εσώρουχό μου.
Η πρώτη σκέψη ήταν ότι η Coca Cola είχε τρυπήσει το στομάχι μου (όπως μας απειλούσε χρόνια η μητέρα μου) και η απειλή της βγήκε αληθινή .. έχανα αίμα .. η γκαντέμω!!
Η μητέρα μου πήγαινε πολύ πρωί στη δουλειά, οπότε ήμουν στο σπίτι με τον πατέρα μου και την αδερφή μου. Φώναξα τον μπαμπά και του έδειξα τη .. Ρωσία. Μέσα σε κλαυθμούς και οδυρμούς του έλεγα:
- «Συγγνώμη, δεν θα το ξανακάνω, δεν θα ξαναπιώ Coca-Cola».
Εμβρόντητη τότε είδα τον πατέρα μου να με παρατά και να πηγαίνει στο τηλέφωνο. Εκεί που σκέφτηκα ότι πάει να κανονίσει τα της υιοθεσίας μου, τον ακούω να μιλάει με τη μητέρα μου.
Με φωνάζει στο τηλέφωνο όπου έκπληκτη αντί να ακούσω τα εξ αμάξης ακούω μια μελιστάλαχτη φωνούλα να μου λέει:
- «Αγάπη μου, μην ανησυχείς, μεγάλωσες, έγινες γυναίκα. Σου ήρθε περίοδος χαρά μου. Θα σου πει ο μπαμπάς τι θα κάνεις»
Τι έγινα;;; Τι ήμουν δηλαδή πριν, αγόρι;;;
Με αρπάζει ο μπαμπάς και μου λέει:
- «Μπες να κάνεις ένα μπάνιο και μετά θα φορέσεις .. θα φορέσεις .. εεε, πού τα έχει βάλει αυτή η μάνα σου .. αα αυτά. Ή αυτά;; Εε τέλοσπάντων πάρε ένα τέτοιο.»
Μου δίνει λοιπόν μια σερβιέτα (τότε δεν ήξερα πώς λέγεται) και μου δείχνει πώς τη χρησιμοποιούν. Όχι ότι ήξερε, απλά από εμένα καλύτερα τα κατάφερε με τα αυτοκόλλητα, τα περισσευούμενα κομμάτια (αργότερα έμαθα ότι τα λένε φτερά). Τέλος πάντων τα κατάφερα κάπως, με χαπάκωσε και με ένα παυσίπονο και με έστειλε σχολείο.
Εκείνη την ημέρα πήγαινα τοίχο τοίχο στο σχολείο. Αισθανόμουν σα χεσμένη και ότι από το παντελόνι μου φαίνονταν όλα. Ξεχείλωσα τη μπλούζα μου από το τράβα τράβα. Ήταν μια πολύ αγχωτική ημέρα στο σχολείο, να φανταστείτε αναγκάστηκα (απουσιολόγος πράμα) να πω πως δε ήξερα να λύσω άσκηση για να μη σηκωθώ στον πίνακα! χα χα!
Στο μεταξύ μοιράστηκα το μυστικό μου με τις φίλες μου, οι οποίες, άλλες είχαν ήδη αυτή την εμπειρία και όλο κάτι είχαν να μου πουν, ενώ άλλες όχι και αισθανόντουσαν μειονεκτικά πλέον. Μία φίλη μου-γυναίκα προ μηνών και αυτή, μου είπε πως για να έχω γλυκιά περίοδο και να μην πονάω από εδώ και πέρα, πρέπει η μαμά μου να μου δώσει μια σφαλιάρα. !!!!
- "Ααα δε θέλω" της είπα ".. δε φτάνει που πονάει η κοιλιά μου θα με πονάει και το μάγουλό μου;;"
Όταν γύρισα στο σπίτι το μεσημέρι είδα τη μητέρα μου να με περιμένει. Είχε πάρει και άδεια και με περίμενε με ανοιχτές αγκάλες. Έτσι όπως έτρεξε προς εμένα με ανοιχτά τα χέρια, σκέφτηκα αυτό που μου είχε είπε η φίλη μου, και κοκκάλωσα. Βρε λες;; Αλλά η μητέρα μου αντιθέτως, αντί για σφαλιάρα μου έδωσε μια .... τούρτα. Όχι δεν μου την έφερε στο κεφάλι, απλά είχε αγοράσει μια τούρτα για να γιορτάσουμε το γεγονός που η Seaina έγινε γυναίκα.
Βρε ωραία ήταν τελικά ... :)
Μετά το μεσημεριανό φαγητό, η μητέρα ήρθε στο δωμάτιό μου και ξάπλωσε μαζί μου στο κρεβάτι μου. Ήθελε να μιλήσουμε μητέρα προς κόρη.
- «Γκχμ γκχμ ... εε Seaina, αγάπη μου, θέλω να σου μιλήσω. Αυτό που σου συνέβη, συμβαίνει σε όλα τα κοριτσάκια όταν μεγαλώνουν. Τώρα πια δεν είσαι κοριτσάκι, είσαι γυναίκα ...»
Η αλήθεια είναι την άκουγα με προσοχή και δεν μιλούσα. Αυτή ερχόταν σε δύσκολη θέση και μιλούσε διστακτικά. Αισθανόταν αμήχανα να μιλήσει για sex σε ένα 13χρονο κοριτσάκι, από την άλλη αισθανόταν και υποχρεωμένη να το κάνει.
- « ... και μπορείς να γίνεις και μανούλα .. »
Μούγκα εγώ .. αλλά σκεφτόμουν ότι λέει βλακείες επειδή εγώ ήμουν ήδη μανούλα, είχα τόσες κόρες, τη barbie, τη bibi-bo (καλέ τη θυμάστε;;) και τόσες άλλες.
- « ... δηλαδή για να σου δώσω να καταλάβεις, με όποιο αγόρι κοιμηθείς από εδώ και πέρα, μπορεί να κάνεις μωράκι!!!!»
Ντόιννννν....
Περιττό να σας πω, πως τον πρώτο καιρό απέφευγα να κοιμηθώ δίπλα στα ξαδέρφια μου, στον παππού ακόμα και δίπλα στον μπαμπά μου. Χα χα χα !!
Αχχ αυτοί οι γονείς!!